உள்ளே வெளியே

கடவுளைக் கண்டேன்

2011-10-17T13:14:00.000-07:00

„ கடவுள் இருக்கிறாரா? “
திடீரென ஒரு கேள்வியை எழுப்பிவிட்டு என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் ஒரு எட்டுவயதுச் சிறுவன்.
என்னிடமிருந்து ஒரு பதிலை - அதுவும் தான் விரும்புவதான ஒரு பதிலை எதிர்பார்ப்பவன் போன்ற பாவனையுடன் நின்றிருந்தான் அவன்.
„ கடவுளா? அப்படியென்றால்? “
நான் திருப்பிக் கேட்டேன்.
என்னிடமிருந்து பதிலை எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்தவன் எனது மறுகேள்விக்குப் பதிலைத் தேடிக் கொரண்டிருந்தான்.
“ கடவுள்.. கடவுளைத் தெரியாதா? கடவுள்தான்! …
அதற்குமேல் என்ன சொல்வது என்று புரியாமல் தனது தலையைச் சொறிந்துகொண்டான்.
“ உங்களுக்குத் தெரியும் சொல்:லுங்கள்! கடவுள் இருக்கிறாரா? ”
மறுபடியும் அவன் தன் கேள்விக்குப் பதில்தேட முயன்றான்.
இவனுக்கு எப்படிப் புரியவைப்பது?
“ கடவுள் இருக்கிறாரா இல்லையா என்பதை அப்புறம் பார்த்துக்கொள்ளலாம். முதலில் கடவுள் என்றால் என்னவென்று சொல்! ” என்றேன் மீண்டும்.
அவனது முகத்தில் சட்டென ஒரு ஒளி பிறந்தது.
“ எனக்கு விளங்கிவிட்டது. கடவுள் இல்லை... என்ன? ”
நான் ஏதும் சொல்லாமலேயே தான் என்னிடமிருந்து எதிர்பார்த்த பதிலை தானாகவே எடுத்துக்கொண்டான் அவன்.
“ நீ நினைத்தது சரிதான். கடவுள் என்று எதுவுமே இல்லை! ”
- நான் அழுத்திச் சொன்னதும் அவன் என்னைச் சந்தேகத்தோடு பார்த்தான்.
“ கடவுள் இருக்கிறார்.. என்ன? “ அவனே திருப்பிக் கேட்டான்.
„ நீ சொல்வது சரிதான்.. கடவுள் இருக்கிறார்! “ என்றேன்.
அவன் முகத்தில் இப்போது ஒரு குழப்பம் தெரிந்தது.
„ ஒன்றைச் சொல்லுங்கள். இருக்கிறாரா இல்லையா? „
„ நான் சொல்வது இருக்கட்டும்..நீ முதலில் சொல்.. கடவுள் என்றால் என்ன?“ என்றேன் நான் மீண்டும்
„ உங்களுக்குத் தெரியாதா?...கடவுள் என்றால் கடவுள்தான்!“
„ ஓ.. அந்தக் கடவுளைப் பற்றிக் கேட்கிறாயா? “
„ எந்தக் கடவுள்:?“
“ நீ சொன்னாயே அந்தக் கடவுள்!”
“ நான் எந்தக்கடவுளைச் சொன்னேன்? கடவுள் என்றால் கடவுள்தான் என்றேன்!” என்றான் அவன் தடுமாற்றத்துடன்.
“ அதைத்தான் நானும் சொல்கிறேன். அந்தக் கடவுள்தான்!” என்றேன் நானும் விட்டுக்கொடுக்காமல்.
“ அப்போ கடவுள் இருக்கிறார்.. என்ன? “ என்றான் அவன் மீண்டும்.
“ கடவுள் இருப்பதால்தானே நாம் கடவுளைப் பற்றி இப்போது பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம்! ” என்றேன்.
“ முதலில் இல்லை என்றீர்கள்...? ” அவன் தயங்கினான்.
“ நான் எப்போ சொன்னேன்.. நீதான் சொன்னாய்”
“ நானா.. எப்போது சொன்னேன்?”
“ கடவுள் இருக்கிறாரா என்று கேட்டது நீதானே...? கடவுள் இல்லையோ என்ற சந்தேகம் வந்ததால்தானே நீ அப்படிக் கேட்டாய்...? ”
“ சரி.. கடவுள் இருக்கிறார் என்றால் இப்போது அவர் எங்கே? ”
“ இங்கேதான்! ” என்றேன்.
„ இங்கேயா..? ” அவன் ஆச்சரியத்துடன் கண்களை அகலவிரித்தான்.
“ இங்கே என்றால் எங்கே? “
“ இதோ இங்கே! ” என்று அவனைச் சுட்டினேன்.
„ இது நான்..! என்னையா கடவுள் என்கிறீர்கள்? “
„ நான் உன்னைச் சொல்லவில்லை.. நீ இருக்கும் இடத்தில் கடவுள் இருக்கிறார் என்று சொல்கிறேன்! “
„ அது எப்படி முடியும் இங்கே நான் இருக்கிறேனே! “
„ இங்கே இருப்பது நீதானா? அதெப்படி உறுதியாகச் சொல்கிறாய்?“
„ இது நான் என்பது எனக்குத்தெரியாதா என்ன?“
„ இது நீதான் என்பது உனக்கு எப்படித் தெரியும்? உன்னை உன்னால் பார்க்க முடியுமா?
உனது முகம் உனக்குத் தெரிகிறதா? “
„ ஆனால்.. இது நான்தான்! “ அவன் தயக்கத்துடன் சொன்னான்.
„ உன்னை உன் கண்களுக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் உனக்கு என்னைத் தெரிகிறது.. எனக்கும் இப்படித்தான் என்னை எனக்குத் தெரியாது.. ஆனால் உன்னைத் தெரிகிறது! உன்னை உன்னால் பார்க்கமுடியாதவரை உன்னருகில் இருக்கும கடவுளையும் நீ பார்க்கமாட்டாய்... ஆனால் உன்னைப் பார்க்க முடிந்த எனக்கு உன்னருகில் கடவுள் இருப்பதையும் பார்க்கமுடிகிறது! “
„ உண்மையைத்தான் சொல்கிறீர்களா? மெய்யாகவே கடவுள் என்னருகில் இருக்கிறாரா?“
அவன் சுற்றுமுற்றும் பார்த்துக்கொண்டே கேட்டான்.
„ மெய்யாகவே இருக்கிறார்...அவர் உன்னருகில் வந்ததால்தான் நீ அவரைப்பற்றிக் கேட்க ஆரம்பித்தாய்! “
„ அப்படியென்றால் கடவுள் இதற்கு முன்பு எங்கே இருந்தார்? “
„ நீ பிறப்பதற்கு முன்பு எங்கே இருந்தாயோ அங்கே? “
„ நான் பிறப்பதற்கு முன்பு எங்கிருந்தேன்? “
„ அது கடவுளுக்குத்தான் தெரியும்! “ என்றேன்.
„ ஓ.. அதுதான் கடவுளா? “ என்றான் அவன் ஆச்சரியத்துடன்.

-இந்துமகேஷ்

(பிரசுரம்: சிவத்தமிழ் -ஜெர்மனி 2011)

உருவாய் அருவாய் உளதாய் இலதாய்...

2011-05-09T11:26:00.000-07:00

-இந்துமகேஷ்

„நேற்றிரவு என்ரை அம்மா என்ரை கனவிலை வந்தா மச்சான்!“ என்றான் என் நண்பர்களில் ஒருவன்.

அதைச் சொன்னபோது அவனது குரல் தழுதழுத்தது கண்கள் கலங்கின.

„அம்மாவைக் கண்டால் சந்தோசம்தானை? அதுக்கு ஏன் கவலைப்படுகிறை?“

„அவவைப் பார்க்கவே முடியேல்லை மச்சான். நல்லா மெலிஞ்சு.. எலும்பும் தோலுமாய்...என்ரை விட்டு வாசலிலை வந்து நின்று அழுதுகொண்டிருந்தா. பசிக்குதடா.. எனக்கு ஏதாவது தா எண்டு...!“

-சொல்லி முடிக்குமன்பே அவன் குலுங்கிக் குலுங்கி அழ ஆரம்பித்துவிட்டான்.

அவனது தோள்களை ஆதரவாகத் தடவினேன்.

„அவ உயிரோடை இருந்தபோது அவவை நீ வடிவாக் கவனிக்கேல்லை... அதுதான் கனவாக வந்து உன்னைப் பார்த்திருக்கிறா!“

„நான் வேணுமெண்டா அவவைக் கவனிக்காமல் விட்டன்? என்ரை நிலைமை அப்படியாப் போச்சுது!“

„சரிதான் மச்சான். அவ உயிரோடை இருந்தபோதுதான் அவவைக் கவனிக்க உன்னாலை முடியேல்லை. அவ இறந்தபிறகாவது நீ அவவைக் கவனிச்சிருக்கலாம்தானை?“

- அவன் கேள்விக்குறியோடு என்னைப் பார்த்தான்.

„இறந்தபிறகு கவனிக்கிறதா.. என்ன சொல்கிறை?”

“அவவின்ரை நினைவாக நீ என்னவாவது செய்திருக்கிறையா?”

“என்ன செய்கிறது? செத்தவ செத்ததுதானை? நாம இனி என்ன செய்தாலும் அது அவவுக்குக் கிடைக்கவா போகுது?”

-இவனைப்போலத்தான் நம்மில் பலர்.

நம்மோடு வாழ்ந்து நம்மில் கலந்தவர்கள் நம்மை விட்டு உடலால் பிரிந்ததும் அவருக்கும் நமக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்று ஓரங்கட்டி விடுகிறோம்.

முன்னோர் வகுத்து வைத்த சடங்குகள் சம்பிரதாயங்களை உதாசீனம் செய்து நம்மைப் பெரிய அறிவாளிகளாக சமூக சீர்திருத்தவாதிகளாகக் காட்டிக் கொள்ளமுயல்கிறோம்.

கனவுபோலக் கலைந்துகொண்டிருக்கிறது காலம்.

நேற்று இன்று நாளை என்பவற்றைத் தாண்டி முக்காலமும் நிகழ்காலத்துக்குள் தேங்கி நிற்கிறது.

எனக்கு முன்னாலும் என்னோடும் எனக்குப் பின்னும் என்று இந்த உலகத்துக்கு உருவமெடுத்து வந்தவர்கள் எவரும் என்னைவிட்டுப் பிரியவில்லை.

என்னில் உறவுகளாய் என்னில் உணர்வுகளாய் என்னில் நினைவுகளாய் எல்லோரும் என்னில் கலந்து என்னுள் ஐக்கியமாகி நிற்கிறார்கள்.

என்னைப்போலவே எல்லாரும்.

தத்தம்மை தனியனாய்க் காட்டிக்கொண்டாலும் ஒவ்வொருவரும் பலரைத் தம்முள் ஐக்கியமாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களால் இன்பங்களையும துன்பங்களையும் தமதாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அதனால்தான் ஒவ்வொருவராலும் மற்றவர் மகிழ்வில் மகிழவும் மற்றவர் துயரில் துடிக்கவும் முடிகிறது.

இரண்டு ஒன்றாவது பிறப்பு.

ஒன்று பலவாவது வாழ்வு.

பலதும் ஒன்றாவது மரணம்.

மரணம் என்பது இந்த உடல் மண்ணாவது.மண்ணிலிருந்து உடலை எடுத்து மண்ணைத்தின்று உடலை வளர்த்து மீண்டும் மண்ணுக்கே தந்துவிட்டு மறைந்து நின்று வேடிக்கை பார்க்கிறது உயிர்.

இந்த உலகவாழ்க்கை என்பது பிறப்பில் தொடங்கி மரணத்தில் முடிந்துபோவதாகத் தோற்றம் காட்டினாலும் இது உயிர்களின் தொடர் விளையாட்டு என்பதே உண்மை.

நமக்குமுன்னால் வந்தவர்கள் நம் கைகளில் வாழ்க்கையைத் தந்துவிட்டு மறைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். நாம் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

நமக்குப் பின்னால் வருபவர்களிடம் இதைக் கையளித்துவிட்டு நாம் ஒளிந்துகொள்ளப் போகிறோம்.

அவர்கள் தமக்குப் பின்னால் வரப்போகிறவர்களை எதிர்பார்த்து விளையாடிக்கொண்டிருப்பார்கள்.

இந்தத் தொடர்விளையாட்டின் முடிவு என்பதை முக்தி என்கிறார்கள் வாழ்க்கைத் தத்துவத்தை வரைந்தவர்கள்.

அதை எட்டுவதென்பது அத்தனை சுலபமான காரியம் அல்ல.

நமது வாழ்க்கை விளையாட்டில் பாவ புண்ணியங்கள் என்றும் கர்மவினை என்றும் நாம் சேர்த்துக்கொண்டவைகள் நமது தொடர்விளையாட்டில் நாம் சேர்த்துக் கொள்ளும் புள்ளிகள்.

இந்தப் புள்ளிகளுக்கேற்ப நமது வாழ்க்கை விளையாட்டின் வெற்றிதோல்விகளைத் தீர்மானிக்கும் பொறுப்பை இறைவன் தன் கையில் வைத்திருக்கிறான்.

இதுபற்றித் தெளிந்த ஞானம் உடையவனுக்கு முக்தி வாய்க்கிறது.

அந்தத் தெளிவை அடையும் வரை நாமும் விளையாடிக்கொண்டிருப்போம்.

உருவமாகவும் அருவமாகவும் தொடரும் இந்த விளையாட்டில் நம்மோடு ஐக்கியமாகிக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கும் அதிக பங்கிருக்கிறது.

உடலெடுத்த நம்மோடு ஏதோ ஒருவகையில் உறவுகொண்டவர்கள் எல்லோரும்

உடல் நீங்கியபின்னும் நம்மில் ஒன்றுபட்டிருக்கிறார்கள்.

நமக்கு விருப்பமான அல்லது நாம் பற்றுவைத்த எல்லாவற்றினோடும் யாராவது ஒருவரோ அல்லது பலரோ கலந்தே இருக்கிறார்கள். குறிப்பிட்ட அந்தப் பொருளுக்கு அல்லது உணர்வுக்கு மூலகாரணமான அவர்களும் கூடவே வருகிறார்கள்.

என்னைப் பெற்றவர்கள், நான் பெற்ற முதற்குழந்தை, என் உடன் பிறந்த மூத்தவர்,

உடன்பிறவா சகோதரங்கள் என் மைத்துனர்கள் என்று தொடரும் இரத்த உறவுகள் முதல், தூரத்து உறவுகள், பள்ளித் தோழர்கள், நண்பர்கள், பழகியவர்கள், அறிமுகம் இல்லாத ஆனால் நான் நேசித்த கலைஞர்கள், பொதுப்பணியாளர்கள் என்று என்காலத்தில் வாழ்ந்து இன்று நான் உடலால் பிரிந்தவர்கள் பலரும் இப்போதும் என்னுடன் தான் இருக்கிறார்கள்.

நான் உருவாயும் அவர்கள் அருவாயும்.

உளதாய் நான் உணரும் அவர்களை இல்லாதவர்களாய் நீங்கள் எண்ணக் கூடும்.

ஆனாலும் உங்களோடு வாழ்ந்திருந்து இன்று உடலால் உங்களைப் பிரிந்தவர்களை எண்ணிப் பாருங்கள் அவர்கள் அருவாய் உங்களில் வாழ்ந்திருப்பதை உணரலாம்.

அவர்களை நீங்கள் பிரிந்திருக்கவில்லை என்பதை உங்களால் உணரக்கூடுமாயின் இறைவனை நீங்கள் உணர்தலும் எளிது.

பிறிதொருநாள்

என் நண்பனைக் கண்டபோது அவன் என் கைகளைப் பற்றித் தன் கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டான்:

“என்னடா?” என்றேன்.

“என்ரை அம்மாவை நான் திரும்பவும் கனவிலை கண்டன் மச்சான்! நல்ல சந்தோசமா இருக்கிறா! போன கிழமை அவவின்ரை திதி வந்துது மச்சான்... ஊரிலை கஸ்டப்படுகிற பிள்ளையளுக்கு அன்னதானம் செய்யிறதுக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தன். மனசுக்குக் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்கு!”

ஆண்டாண்டு தோறும் அழுது புரண்டாலும்

மாண்டார் வருவரோ மாநிலத்தீர்- வேண்டா

நமக்கும் அதுவழியே நாம்போமளவும்

எமக்கென்னென் றிட்டுண்டு இரும்.

-ஒளவையார்.

(பிரசுரம்: சிவத்தமிழ் காலாண்டிதழ் 2011)

உன் சொந்தம் - என் சொந்தம்

2011-01-12T11:40:00.000-08:00

-இந்துமகேஷ்

ஒரு வீட்டுக்குப் புதிதாகக் குடிவந்த சிலவாரங்களின்பின், வீட்டின் கூரையை ஒட்டிய மேற்தளத்தில் கிடந்த அந்தப் பெரிய பெட்டி என் கண்களில்பட்டது. இருபது முப்பது வருடங்களுக்கு முந்தியதாக இருக்கவேண்டும். பல மாதங்களாக அல்லது வருடங்களாக எவராலும் தேடப்படாத ஒரு பொருளாக அது காட்சிதந்தது. கூரைக்கும் அந்தப் பெட்டிக்கும் இடையில் சிலந்திகள் வலை பின்னியிருந்தன. தூசுபடிந்து தன் நிறம்மாறிக் காட்சிதந்தது அந்தப் பெட்டி.

எடுத்து வீசிவிடலாம் என்ற எண்ணத்தோடு அதைக் கையிலெடுத்தேன்.மிகப் பாரமாயிருந்தது.

”என்ன வைத்திருப்பார்கள் இதற்குள்?” சிரமப்பட்டுத் திறந்துபார்க்கையில் ஒரு குழந்தைக்குரிய விளையாட்டுப் பொருட்கள் நிறைந்திருப்பது தெரிந்தது.

வீட்டுச் சொந்தக்காரி ஒருவித பதட்டத்துடன் ஓடிவந்தாள்:

“என்ன செய்யப்போகிறீர்கள் அதை?”
“எறிந்துவிடலாமா?” என்றேன்.

“இல்லை.. இது என் பொக்கிஷம்!”

“பொக்கிஷமா... ஆனால் இது கவனிப்பாரற்றுக் கிடக்கிறதே?! அழுக்குப் படிந்து... இடத்தை நிரப்பிக்கொண்டு..!“

„ஆனால் இது என் பொக்கிஷம்!“ என்றாள் அவள் மீண்டும்.

“என் குழந்தையுடையது... அவனுக்கென்று நானும் என் கணவருமாக ஆசையாசையாக வாங்கிச் சேமித்தது!“

„இப்போது அவன் எங்கே?“

அவளது விழிகள் நீரில் மிதந்தன. தன் துக்கத்தை மறைத்துக்கொண்டு மெல்லிதாகச் சிரித்தாள்.

„அவன் இப்போது இளைஞன்.! .வளர்ந்துவிட்டான். அதனால் தனியாகப் போய்விட்டான்.!“

„அவனிடம் இவைகளைக் கொடுத்துவிட்டிருக்கலாமே.. தன் இளமைக் காலங்களை அவன் எண்ணிப்பார்க்க உதவியாக இருக்குமே!“

„ஆனால் அவனுக்கு இவற்றில் அத்தனை ஈடுபாடு கிடையாது. அவனது வாழ்க்கை முறையே வேறு. அவனது விளையாட்டுப் பொருட்களை மட்டுமல்ல அவனது பெற்றோர்களான எங்களையே அவன் மறந்து நீண்ட காலமாகிவிட்டது.!“

-அவள் சொல்லிக்கொண்டே அந்தப் பெட்டியை மூடினாள்.

„இது கொஞ்சக்காலம் இங்கேயே கிடக்கட்டும். பிறகு வந்து எடுத்துப் போகிறேன்“

அந்தப் பெட்டியை அது இருந்த இடத்திலேயே போட்டுவைத்தேன்.

என்றாவது ஒருநாள் அவளது மகன் இதை திரும்ப வந்து பெற்றுக்கொள்ளக் கூடும். வராமல் போனாலும் அதனால் அவளுக்கொரு நட்டமுமில்லை.

அந்த விளையாட்டுப் பொருட்களில் பதிந்திருந்தது அவளுடைய மகனின் இளமைக்காலம் மட்டுமல்ல தங்கள் குழந்தைக்காக என்று இவளும் இவளது கணவனும் தேக்கிவைத்திருந்த ஆசைகளும் அன்பும்தான்.

மகனுக்குரியது என்ற இவள் சொல்லிக்கொண்டாலும் உண்மையில் இந்தப் பொருட்களின் சொந்தக்காரி இவள்தான். அதனால் இவள் தன் சொத்தாக அதை நினைக்கிறாள்.

உயிரில்லாத பொருட்களில் தங்கள் உயிரை வைத்துக்கொண்டிருக்கிற எண்ணற்ற மனிதர்கள்...! உயிரற்றதென்று கணிக்கப்படுகின்ற அந்தப் பொருட்களில்தான் இவர்களது உயிரும் இருக்கிறது.

இந்த விளையாட்டுப் பொருட்களைப் போலத்தானே நமது இந்த உடலும். எல்லா உடல்களும் என்றோ ஓர்நாள் மூப்பு என்றும் நோய் என்றும் தூசு படிந்து மண்ணின் துகள்களாய் மாறிப் போகின்றவைதானே! ஆனாலும் அவரவர்க்கு அவை சொந்தம்-

அவர்களுடைய உயிர்களைச் சுமந்து திரிகிறவரை!

தன் மகனின் விளையாட்டுப் பொருட்களைக் காத்துக்கொண்டு தன் மகனுக்காகக் காத்துநிற்கிற தாய்போல் நமது வருகைக்காகக் காத்துநிற்கிற இறைவன்...
„பகுத்தறிவின்“ உச்சத்தை எட்டிவிட்டதால் அவனைப்பற்றி எண்ணிப்பார்க்க நேரமில்லாத நாம்...?!

„மறுத்தனன் யான்உன் அருள்அறி யாமையில் என்மணியே!

வெறுத்தெனை நீவிட்டிடுதிகண் டாய்வினை யின்தொகுதி

ஒறுத்தெனை ஆண்டுகொள் உத்தர கோசமங் கைக்கரசே!

பொறுப்பரன் றேபெரி யோர்சிறு நாய்கள்தம் பொய்வினையே!

(மாணிக்கவாசகர்- நீத்தல் விண்ணப்பம்: 6)

(பிரசுரம்: சிவத்தமிழ் - தை 2011)

அறிவும் உணர்வும்

2010-10-28T09:59:00.000-07:00

அறிவுக்கும் உணர்வுக்கும் இடையிலான போட்டி ஒவ்வொரு கணத்திலும் நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கிறது.

அறிவுபூர்வமான காரியங்களுக்கும் உணர்வுபூர்வமான காரியங்களுக்குமிடையே ஒரு நீண்ட இடைவெளி இருக்கிறது.அதனால்தான் அறிவுபூர்வமாக எடுக்கப்படும் முடிவுகளுக்கும் உணர்வுபூர்வமாக எடுக்கப்படும் முடிவுகளுக்கும் இடையே முரண்பாடுகளையும் நாம் காணமுடிகிறது.

முன்னரே ஏற்பட்ட அனுபவங்களே அறிவு பூர்வமாக ஒருவரைச் செயற்படத்தூண்டுகிறது.

அனுபவங்களின் வாயிலில் அப்போதுதான் வந்து நிற்பவனுக்கு அறிவுபூர்வமாகச் சிந்திக்க அவகாசம் இருப்பதில்லை.உணர்வுபூர்வமாகவே அவன் செயற்படத் தயாராகிவிடுகிறான்.

முதியவர்கள் ஆலோசனைகள் சொல்வது அவர்கள் அறிவுபூர்வமாகச் சிந்திக்கிறார்கள் என்பதை அர்த்தப்படுத்துகிறது.இளையவர்கள் எதைப்பற்றியும் சிந்திக்காமல் செயலாற்றுவது அவர்களது உணர்ச்சித் துடிப்பை வெளிப்படுத்துகிறது.

ஒவ்வொருவர் வாழ்க்கையிலும் பெரும்பாலான துயரங்கள் ஏன் ஏற்படுகின்றன என்றால் அவர்கள் உணர்வுபூர்வமாகவே செயலாற்றுகிறார்கள் என்ற ஒரேயொரு காரணத்தால்தான்.

பந்தபாசங்களுக்குள் சிக்கிக்கொண்டிருக்கும் மனிதன் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தாமல் வாழ முடிவதில்லை. மற்றவர்களது உணர்வுகளை மதித்து இவன் தன் உணர்வுகளைப் பரிமாறிக் கொள்வதால் பெரிதான பாதிப்பு எதுவும் ஏற்படாது என்றாலும் உணர்வுகளில் புரிதல் இல்லாதபோது விபரீதங்களுக்கே அது வித்தாகிவிடுகிறது.

அன்பு பாசம் காதல் நட்பு என்று வகைப்படுத்தப்பட்ட அன்பின் உணர்வுகளும் பரிமாறிக்கொள்ளப்படும் விதத்தில் பரிமாறிக்கொள்ளப்படாதவிடத்து பாதகம் விளைந்து விடுகிறதே! பலன்தரும் அதன் நிலையே இத்தகையது என்றால் ஏனைய தவறான உணர்வுகள் எத்தகைய தீங்கு விளைவிக்கும் என்று சொல்லத் தேவையில்லை.

இல்லாதவர்கள்....

2010-08-17T07:05:00.000-07:00

-இந்துமகேஷ்

„உருவாய் அருவாய் உளதாய் இலதாய்...!“

- வாரியார் சுவாமிகளின் தெய்வீகக் குரல் என்னருகில் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கிறது. ஒலித்தட்டிலிருந்து வெளிப்படும் அந்தக் குரல் அறையெங்கும் வியாபித்து என் மனச்சிறைக்குள்ளும் புகுந்துகொள்கிறது.

அதிகாலைகளிலும் இரவுத் துயிலுக்கு முன்பாகவும் என்னருகில் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும் தேவகானக் குரல்களுக்குச் சொந்தக்காரர்கள் சிலரில் சீர்காழி கோவிந்தராஜன், கே.பி.சுந்தராம்பாள், பெங்களுர் ரமணியம்மாள், திருமுருக கிருபானந்தவாரியார் ... இன்னோரன்ன இசைத்தென்றல்கள் இப்போது இந்த உலகத்தில் இல்லையாம் எல்லோரும் மரணித்துப் போய்விட்டார்களாம். சொல்கிறார்கள்.

மெய்தானா? இந்த உலகத்தில் இல்லாதவர்கள் எப்படி எப்போதும் என்னருகிலேயே இருக்கிறார்கள்.?

இது விஞ்ஞானத்தின் வளர்ச்சி என்கிறார்கள் நாத்திகவாதிகள். இறந்தவர்கள் இறந்ததுதான். அவர்கள் இப்போது இந்த உலகத்தில் இல்லை. இனிமேலும் இருக்கப் போவதில்லை என்று அவர்கள் வாதிடுகிறார்கள்.

மரணம் என்பது இந்த உடல்களின் மறைவைமட்டும்தானே குறிக்கிறது? ஆன்மாக்களை அல்லவே! அவர்கள் தம் உடல்களோடு காட்சி தரவில்லை என்பதனால் அவர்கள் இல்லை என்று ஆகிவிடுமா? எடுத்துவந்த உடல்களுக்கான காரண காரியங்களை நிறைவு செய்துவிட்டு அவர்கள் திரும்பிப் போயிருக்கிறார்கள். ஒருவேளை இந்த உலகத்தில் இன்னோர் வடிவத்தில் அவர்கள் நடமாடிக் கொண்டிருக்கவும் கூடும்.

பிறப்பும் மரணமும் எப்போதாவது ஒருநாளில் ஒவ்வொருவருக்கும் சம்பவிக்கிறது என்று எல்லோரும் தப்புக்கணக்குப் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஓவ்வொரு உடலும் தினம் தினம் பிறந்து தினம் தினம் மரணித்துப் போகும் உண்மை பெரும்பாலானவர்களுக்குப் புரிவதே இல்லை.

“நேற்றிருந்தார் இன்றில்லை என்னும் நிலையாமை உடைத்து இவ்வையம்!” என்று ஆன்றோர் சொன்னது உடல்களின் மரணத்தை.

குழந்தையாய் என் தாயின் கைகளில் தவழ்ந்த நான் இன்று கிழவனாய் என் பேரக் குழந்தைகளைக் கைகளில் ஏந்திக்கொண்டிருக்கிறேன். என்னுள்ளிருந்த குழந்தையைத் தாங்கிக் கொண்டிருந்த என்னுடைய தாத்தாவைமட்டுமல்ல என்னுள்ளிருந்த அந்தக் குழந்தையையும் இப்போது காணோமே!மரணித்தப் போனது என் தாத்தாமட்டுமல்ல என்னுடலில் குழந்தையாக இருந்த நானும்தான். குழந்தையான நான்மட்டுமா? சிறுவனாக இருந்த நான், இளைஞனாக இருந்த நான், நடுத்தரவயதுக்காரனாக இருந்த நான்…எங்கே போனேன்.?

இருக்கிறேன். ஆனால் இல்லை!

இல்லை என்பதனால் நான் இல்லாமல் போவதும் இல்லை. இப்போது முதுமையை அனுபவித்துப் பார்க்கும் நான் முற்றிலுமாய் மறையும் கணத்தில் இந்த உலகம் சொல்லும் அவன் இல்லை என்று.ஆனால் அப்போது யாராவது சிவத்தமிழில் இந்தக் கட்டுரையை வாசிக்க நேர்ந்தால் அந்தக் கணத்தில் அவர்கள் உணரக்கூடும்- நான் அவர்கள் அருகிலேயே இருக்கிறேன் என்பது!

ஒவ்வொரு உயிரும் இயற்கையின் அங்கம் என்றானபோது இந்த இயற்கை உள்ளவரை ஓவ்வொரு உயிரும் நிலைத்திருக்கும் என்பதுதானே உண்மை. இயற்கைக்கு நிரந்தர அழிவென்பது ஒருபோதும் இருக்கப் போவதில்லை. ஆகவே அதன் அங்கமான உயிர்களுக்கும் அழிவில்லை.

உயிhகள் நிரந்தரமானவை எனும்போது அதைப் படைத்த இறைவனும் நிரந்தமானவனே. இருக்கிறான் என்றாலும் இல்லை என்றாலும் அவன் நிரந்தரமானவன் என்பதில்சந்தேகத்துக்கு இடமில்லை.

வாரியார் சுவாமிகள் என் அறைக்குள் திரும்பவும் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார்:

„உருவாய் அருவாய் உளதாய் இலதாய்...

மருவாய் மலராய் மணியாய் ஒளியாய்

கருவாய் உயிராய் கதியாய் விதியாய்

குருவாய் வருவாய் அருள்வாய் குகனே!”

கேள்விக்கென்ன பதில்?

2010-01-02T12:20:00.000-08:00

-இந்துமகேஷ்

வாழ்க்கை கேள்விகளால் நிறைந்தது.
பதில்கள் கிடைக்கிறதோ இல்லையோ கேள்விகள் நிறைந்து வழிகின்றன.
பதில்களுக்காகக் காத்திருப்பவர்களும் பதில்களைத் தேடும் முயற்சியில் ஈடுபாடு காட்டுபவர்களுமாய்... வாழ்க்கை நகர்கிறது.
எல்லோரது வாழ்வும் சில கேள்விகளோடுதான் முற்றுப்பெறுகின்றன.

வாழ்பவர்கள் பதில்களுக்காய் காத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் என்றோ ஒருநாள் இவர்களும் கேள்விகளுடனேதான் தம் வாழ்வுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கிறார்கள்.
என்ன? ஏன்? எதற்கு? எப்படி? எதனால்? எங்கே? எது? எவர்? ....என்று நீண்டு செல்லும் கேள்விகளின் வரிசையில் எங்கோ ஒரு புள்ளியில் எல்லோருமே நிற்கிறார்கள்.
பதிலுக்காகக் காத்துக்கொண்டு அல்லது பதிலைத் தேடிக்கொண்டு!

„உலக வரைபடத்தில் உனது நாடு எங்கே இருக்கிறது என்று காட்டு!“
- ஒரு மாணவனிடம் ஆசிரியர் கேட்கிறார்.
மாணவனுக்குத் தெரியவில்லை. உலகவரைபடத்தில் ஆட்காட்டிவிரலால் வட்டமடித்துக்கொண்டு விழிக்கிறான் அவன்.
„தெரியுமா தெரியாதா?“
-ஆசிரியர் அதட்டுகிறார்.
„தெரியாது!“
-முணுமுணுப்பாய் வரும் பதிலோடு கூடவே அதை உறுதிப்படுத்தும் விதமாகத் தலை அசைகிறது.
„இதுகூடத் தெரியவில்லை! போடா போ.. போய் அந்த வாங்கின்மீது ஏறிநில்!“
அவனுக்கான தண்டனை அது.
„வாங்கில் ஏறி நின்றால் எனது நாடு தெரியுமா..?“
-வெகுளித்தனமாகக் கேட்கிறான் அவன்.

அவனுக்கான தண்டனை என்பது அவரது கேள்விக்கான பதில் அல்ல என்பது ஆசிரியருக்குத் தெரியும்.
அதுவே அந்தக் கேள்விக்குப் பதிலும் அல்ல.
அந்தத் தண்டனை அவனது முயற்சியின்மைக்கானது. ஆரம்பத்தில் ஆசான் கற்றுத் தரும்போது அலட்சியமாக இருந்துவிட்டு கேள்வி எழும்போது பதில் தெரியாமல் விழிக்கும் அறியாமைக்கானது.
உண்மையில் உலகவரைபடத்தில் அவனுடைய நாடும் இருக்கிறது. ஆனால் உண்மையாக அது அவனது நாடு அல்ல. அதாவது அவனது உண்மையான நாடு அந்த வரைபடத்தில் இல்லை. அது இந்த உலகத்தில் இருக்கிறது.

எத்தனை கேள்விகள் உலகத்தில் தோன்றினாலும் அத்தனை கேள்விகளும் ஒரு முற்றுப் புள்ளியில்தான் வந்து தரிக்கின்றன.
அந்தப் புள்ளியே கடவுள்.
சந்தேகமிருப்பின் உங்களுக்குள் ஒரு கேள்வியை எழுப்புங்கள். அந்தக் கேள்விக்கான விடையைத் தேடுங்கள். பதில் கிடைத்திருந்தால் அந்தப் பதிலிலிருந்து இன்னொரு கேள்வி என்று இப்படியே கேள்விகளைத் தொடருங்கள். விடைகாண முடியாத ஒரு கட்டத்தில் அந்தக் கேள்விகள் வந்து தரிக்கும். எப்போது ஒரு விடைகாணமுடியாத கேள்வியில் நீங்கள் வந்து நிற்கிறீர்களோ அப்போது இறைவன் தெரிவான். இதுவே யதார்த்தமானது.

ஒரு விடைகிடைத்தபின் அதற்குமேல் கேள்விகள் எழுப்பாதவன், எந்தக் கேள்விக்கும் விடைக்கு அவசியம் இல்லை என்று நினைப்பவன், தன்னை முற்றும் அறிந்தவன் என்றும் பகுத்தறிவுவாதி என்றும் சொல்லிக் கொள்வதன்மூலம் தொடர்ந்து தேடும் எண்ணம் இல்லாமல் உலக சுகங்களுக்கான விடயங்களில் மட்டும் மூழ்கிப்போய் அதற்கு ஓர் எல்லையை வகுத்துக்கொண்டிருப்பதால் அவன் அதற்குமேல் கேள்விகளை எழுப்புவதில்லை.
முற்று முழுதான அவனது ஒரே விடை: “கடவுள் என்று எதுவுமே இல்லை!”

அப்படிச் சொல்பவன் தனக்குள்ளிருக்கும் தன்னைத் தேடிப் பயணிப்பதில்லை. அந்தத் தேடுதலுக்கான கேள்விகள் எதுவும் அவனிடம் இல்லை.

ஆனால் தேடத் தயங்காதவர்களோ கேட்கவும் தயங்குவதில்லை.
தன்னைத்தானே கேட்டுக்கொள்ளும் ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் இவன் கடவுளிடம் பதில்களைக் கண்டடைகிறான். அதாவது கடவுளையே பதிலாகக் காண்கிறான். அதனால் கடவுளிடமே பதில்களைத் தேடுகிறான்.

வாழ்கின்ற காலம்வரை உலகவாழ்வுக்கான தேடுதல்கள் எத்தனை அவசியமோ இந்த உலகவாழ்வுக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்படும்போது அமைதியாக விடைபெறுவதற்கும் ஒரு தேடுதல் அவசியம்.
அதை உணாந்தவனே ஆன்மீகவாதியாகிறான்.

“நான் நாத்திகவாதி!” என்று சுயதம்பட்டம் அடித்துக்கொள்ளும் மனிதர்களிடத்தும் இறைவன் உறைந்திருக்கிறான் என்பதை ஆன்மீகவாதி உணர்ந்தே இருக்கிறான்.
“என்னிடத்தும் கடவுளா?” என்று ஏளனச் சிரிப்புச் சிரிக்கும் நாத்திகவாதி, “நான்தான் கடவுளே இல்லை என்று சொல்கிறேனே!” என்று ஒட்டுமொத்தமாகக் கூறிக் கொண்டிருந்தாலும், “என்னிடத்தும் கடவுளா?” என்று அவன் கேட்க ஆரம்பித்துவிட்டால் போதும் அவனது அந்தக் கேள்விக்குப் பதிலாக அவனுள் இருக்கும் இறைவன் வெளிப்படுவான்.
கேள்வி எழுப்பப்பட்டாலும் எழுப்பப்படாவிட்டாலும் பதில் என்பது நிச்சயமானது. நிரந்தரமானது.
இறைவனும் அவ்விதமே!

யானேதும் பிறப்பஞ்சேன் இறப்பதனுக் கென்கடவேன்
வானேயும் பெறில் வேண்டேன் மண்ணாள்வான் மதித்துமிரேன்
தேனேயும் மலர்க்கொன்றைச் சிவனேஎம் பெருமான்எம்
மானேஉன் அருள்பெறுநாள் என்றென்றே வருந்துவனே!
(மாணிக்க வாசகர்)

(பிரசுரம்: சிவத்தமிழ் 2010)

கண்டுகொண்டேன்...

2009-06-21T06:48:00.001-07:00

-இந்துமகேஷ்

"கண்டு கொண்டேன் கண்டு கொண்டேன்!" என்று காதலில் கலந்துவிட்டாயா? உன்னுள் இருக்கும் உன்னை உன்னால் கண்டுகொள்ள முடிந்திருக்கிறதா? இனி நீ கடவுளைக் காண வேறெங்கும் போகவேண்டியதில்லை.
கடவுள் உன்னோடு கலந்துவிட்டாயிற்று.
கடவுளிடமிருந்து உன்னையும் உன்னிலிருந்து கடவுளையும் இனித் தனித்தனியாகப் பிரிக்கமுடியாது. கடவுள் என்னும் மாபெரும் சமுத்திரத்தில் ஒரு துளியாக இருந்த நீ இப்போது சமுத்திரமாக மாறிவிட்டாய்.
இனி சமுத்திரம் வேறு துளிநீர் வேறு என்று பிரிப்பதற்கில்லை.

பரந்து விரிந்த இந்த உலகில் வீசிக்கொண்டு இருக்கும் காற்று. இதில் எனது சுவாசக் காற்று என்றும் உனது சுவாசக் காற்று என்றும் பகிர்ந்துகொண்டு சுவாசிக்க நம்மால் ஆகாது. வீசும் காற்றில் உனது மூச்சும் எனது மூச்சும் ஒன்றாகக் கலந்தாயிற்று. எல்லாவிதமான பேதங்களையும் கடந்து எங்கள் சுவாசங்களை இந்தக் காற்றில் கரைத்துவிட்டோம்.
இனி எனது என்றும் உனது என்றும் பிரித்துப்பார்க்க எதுவுமில்லை.
இதுதானே தெய்வீகநிலை. இதற்குமேல் இனி வேறேது வேண்டும்.

என்னை நீராய் உருக்கி என் ஆருயிராய் நிற்பதற்காய், தந்தையெனும் ஓர் ஆண்மகனைக் காட்டி அவனது விதைப்பைக்குள் என்னை அடைத்து அன்னையின் கருப்பைக்குள் வரவழைத்து அருவமான என்னை உருவமாக்கி அகிலத்தில் நடமாட வைத்த அந்தச் சக்தியை வெளியிலிருந்து கண்டுகொள்ள என்னால் முடியாது என்பதால்தான் எனக்குள் அவனை(ளை)த் தேடினேன்.
"நான்" என நான் அறிந்த என் உருவம் பொய்யாய்ப் போக, என்னில் என்தந்தையும் தாயும் இணைந்திருக்கக்கண்டேன்.
அன்னை தந்தை என இருவரின் கூட்டு நான்.
நீயும் அதுபோல்.
ஒரு பெண்மையும் ஓர் ஆண்மையும் கலக்காமல் எந்த உடலும் உருப்பெற்றதில்லை.

நீ ஒரு பெண்ணா? உன்னில் பாதியாய் ஓர் ஆண்மை உன்னிடம் உள்ளது. நீ ஓர் ஆணா? உன்னில் பாதியாய் ஓர் பெண்மை உன்னிடம் உள்ளது.

தந்தையும் தாயுமானவன் இறைவன் எனில் அவனுக்கோ தந்தை தாய் எவருமில்லை. அதனால் ஆணாகிப் பெண்ணாகி அர்த்த நாரீஸ்வரனாய் தோற்றம் காட்டுவான் அவன்.
"நான் நான் " என ஆணவம் காட்டும் எனது மனம், தான் என்பது அற்றுப் போகும் தருணத்தில் நான் எனும் இந்த உடலம் மறுபடி அருவமாகும்.

உனது பார்வைக்கு நான் புலனாவதில்லை. எனது பார்வைக்கு நீ புலனாவதில்லை. ஆனால் நம்மில் நாம் கலந்திருப்போம். நம்மைப் போலவே உருவம் கொண்ட இறைவன் ஒருநாள் தன் உருவம் இன்னதுதான் என்று அடையாளம் காட்டாமல் தன்னை மறைத்துக் கொள்வான். அவனில் நாம் மறைந்துகொள்வோம்.

இயற்கை நம்மைப் பிறப்பித்தது. இயற்கை நம்மை வாழ்வித்தது. இயற்கையே நம்மை மறைப்பிக்கும். ஆனால் இயற்கையின் அம்சமான நாம் இயற்கையைவிட்டு விலகுவதில்லை.அதனோடு இரண்டறக் கலந்திருக்கிறோம். இந்த இயற்கையை இயக்கும் ஒரு சக்தி இறையாகி நின்று எம்மை வழிநடத்துகிறது. முடிவில் அதுவே நாமாகி நம்மைத் தன்னுள் ஒடுக்குகிறது. இந்த ஒடுக்கமே பேரானந்தமாக நம்மை ஆட்கொள்கிறது.

முத்திநெறி அறியாத மூடரொடு முயல்வேனைப் பக்திநெறி அறிவித்துப் பழவினைகள் பாறும் வண்ணம் சித்தமலம் அறிவித்துச் சிவமாக்கி எனையாளும் அத்தனடி சேர்வதற்கு அடிப்படையாவது காதல்.
அதனால்தான் காதலாகி கசிந்து கண்ணீர்மல்கி ஓதுவாரோடு சேர்ந்து நன்னெறிக்குள் புக உகந்த மார்க்கம் என்று தேடிக் கண்டுகொண்டேன் நான். அந்த அருள்நெறிக் காதலில் முழுமை பெற இன்னும் நடந்தாகவேண்டும் நெடுந்தூரம்.
இந்தக் காதல் எப்போது சித்திக்கும்?

அப்பருக்கு எண்பத்தொன்று அருள்வாதவூரருக்கு செப்பிய நாலெட்டில் தெய்வீகம்- இப்புவியில் சுந்தரர்க்கு மூவாறு தொல்ஞான சம்பந்தர்க்கு அந்தம் பதினாறு என்று சமயகுரவர் நால்வரும் பல்வேறு வயதுகளில் முக்தி பெற்றனர்.

எவரெவர்க்கு எப்போது என்பது அவரவர் தேடலைப் பொறுத்தே அமையும். தேடுங்கள் கண்டடைவீர்கள் என்பது தேவகுமாரனின் திருவாக்கு அல்லவா?

தேடுவோம்!
நம்முள் இருக்கும் நம்மைத் தேடுவோம்
நாமாக இருக்கும் இறைவனைத் தேடுவோம்.

(பிரசுரம்: வெற்றிமணி)
(இந்துமகேஷ் எழுதிய காதலாகி கசிந்து கண்ணீர்மல்கி... தொடரிலிருந்து)

மீளா அடிமை உமக்கே ஆளாய்...

2009-06-05T11:24:00.000-07:00

- இந்துமகேஷ்

அறிந்தும் அறியாமலும், தெரிந்தும் தெரியாமலும், உணர்ந்தும் உணராமலும் தொடர்வது வாழ்க்கை.
இந்தத் தொடர்கதை இன்பம் நோக்கியது. முடிவில் இன்பம் பெறவென முயன்று கொண்டேயிருப்பது.
முழுதான இன்பத்தை அது ஒருபோதும் தொட்டதில்லை எனும்போது முற்றுப் பெறாத இந்தத் தொடரின் முடிவுதான் என்ன?

பிறப்பெடுத்த எல்லா உயிர்க்கும் இறப்பு என்பதே முற்றுப் புள்ளியாய்த் தெரிகிறது.
பிறப்பின் பின் மரணம் என்பது எல்லோரும் அறிந்த ஒன்றுதான்.
ஆனால் எல்லோரும் அறிந்த இந்த ஒன்றில் அறியாமல் கலந்திருப்பதும் ஒன்றுண்டு. அது மரணத்துக்குப் பின்னும் ஒரு வாழ்வுண்டு என்பது.
„மரணத்துக்குப் பின் வாழ்வாவது.. அதை அறிந்துவந்து சொன்னவர் யார்?“ எனும் கேள்விக்கு நம்பத்தகுந்தமாதிரி பதில் சொல்லத் தெரியாமல், தெரிந்தாலும் தெளிவுபடுத்த முடியாமல் மௌனித்துப் போகிறார்கள் எல்லோரும்.
உணர்ந்தவர்களால் மட்டுமே இந்த உண்மையைக் கண்டுகொள்ளமுடியும்.
பிறருக்கு அதை உணர்த்தமுடியாமல் போவதற்குக் காரணங்கள் பல இருக்கலாம்.
ஆனால் உணர்வதற்குத் தன்னைத்தான் உணரத்தலைப்பட்டவருக்கு இயலும்.

தன்னைத்தான் உணர்ந்தவன் பிற உயிர்கள அனைத்திலும் அன்பு கொள்கிறான். அன்பினால் பிறரை இவன் ஆளுகை செய்தபோதிலும் உண்மையில் இவன் தன்னையோர் அடிமையாகவே காட்டிக் கொள்கிறான்.

„நிலா நிலா ஓடிவா..!
நில்லாமல் ஓடிவா...
மலைமேலே ஏறிவா
மல்லிகைப் பூக் கொண்டுவா!“
- குழந்தையைத் தூக்கி இடுப்பில் வைத்துக்கொண்டு அதற்கு உணவூட்டும் தாய் அந்தக் குழந்தையின் மகிழ்ச்சிக்காகத் தன்னையும் குழந்தையாக்கிக் கொள்கிறாள்.
வானத்திலிருக்கும் நிலவு பூமிக்கு வருவதாவது.
நிலவுபற்றி அன்னைக்குத் தெரியும். குழந்தைக்குத் தெரியாது. ஒளிவீசும் ஒரு கிரகம் வானத்தில் உலாவந்துகொண்டிருக்கிறது என்பதை அது உணராது. ஆனால் நிலவின் ஒளியை அது உணர்கிறது. நிலவு பூமிக்கு வராது ஆனால் நிலவின் ஒளி வரும் என்று அன்னைக்குத் தெரியும். குழந்தையின் மகிழ்ச்சி ஒன்றே குறிக்கோளாய் அவள் நிலவை அழைக்கிறாள். நிலவைப் பார்த்து மகிழ்ந்தபடி அன்னை ஊட்டும் அடுத்த பிடி உணவுக்காக வாயைத் திறக்கிறது குழந்தை.
இப்போது இங்கே இரண்டு குழந்தைகள்.
வானத்து நிலவை வாவென்று அழைக்கும் அன்னையும் தன் குழந்தையோடு குழந்தையாகிறாள். அறிந்ததை அறியாததாய், தெரிந்ததை தெரியாததாய், உணர்ந்ததை உணராததாய் காட்டிக் கொள்ளும் சந்தர்ப்பங்கள் எல்லோரது வாழ்க்கையிலும்தான் வருகின்றன.
„எல்லாம் எனக்குத் தெரியும்!“ என்ற இறுமாப்பு ஒருவனை வீரனாகக் காட்டலாம். „சொல்லுங்கள் கேட்கிறேன்!“ என்று பணிவோடு நிற்பவன் அடிமைபோலத் தோன்றலாம். ஆனால் உண்மை வேறானது. அடிமைக் கோலம் என்பது பக்தியில் மூழ்கி நிற்பவனுக்கு பரவசம் தருவது.
உலக சுகங்களுக்காக மற்றவர்க்கு அடிமையாயிருத்தல் என்பது அவமானகரமானது.
தன்னலம் மறுத்து தன் சுகம் வெறுத்து மற்றவர் நலம் நோக்கும் உயரிய கொள்கைகளோடு பிறருக்காய் வாழ்வதென்பது பார்வைக்கு அடிமைத்தனம் எனப் பெயர் கொண்டாலும் அந்த அடிமைத்தனம் உயர்வானது.
அன்பினால் பிற உயிர்களை ஆண்டுகொண்டே அவர்க்கு அடிமையாய் சேவகம்செய்பவன் உண்மையில் இறைவனுக்கே அடிமையாகிறான். தன்னலத்துக்காக பிறரை அடக்கியாளுகின்ற வீரத்தைவிட மற்றவர்கள் பணிக்கெனத் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, „என்கடன் பணி செய்துகிடப்பதே!“ என வாழும் அடிமையே உயர்வானவன்.
அவன் இறைவனின் அடிமை.
அவனுள் இறைவன் வாழ்வதால் ஆள்பவனும் அவனே.

மாடும் சுற்றமும் மற்றுள போகமும்
மங்கையர் தம்மோடும்
கூடி அங்குள குணங்களால் ஏறுண்டு
குலாவியே திரிவேனை
வீடு தந்தென்றன் வெந்தொழில் வீட்டிட
மென்மலர்க் கழல்காட்டி
ஆடுவித்தென தகம் புகுந்தாண்டதோர்
அற்புதம் அறியேனே!

(மாணிக்கவாசகர்)

பாசமாம் பற்றறுத்து...

2008-12-11T07:40:00.000-08:00

- இந்துமகேஷ்

மனைவியிடம் அடிக்கடி சண்டைபோட்டு மனம் வெறுத்துப்போன கணவன், ஒருநாள் வெறுப்பு அதிகமாகி வீட்டைவிட்டுக் கிளம்புகிறார்.

„இனிமேல் உன்னுடன் வாழமுடியாது..நான் சாமியாராகப் போகிறேன்!“ என்று தோளில் கிடந்த துண்டை உதறிப்போட்டுக்கொண்டு வாசலுக்கு இறங்கியவர் பார்வையில் முற்றத்தில் கிடக்கும் தண்ணீர்ச் செம்பு பட்டுவிடுகிறது

„இதை எடுத்து உள்ளே வை!“ என்று மனைவியிடம் சத்தம்போட்டுச் சொல்லி விட்டு முற்றத்துப் படலை அடித்துச் சாத்திக்கொண்டு வெளியேறுகிறார் அவர்.
-பற்றறுக்க முடியாமல் இந்தப் பாழும் மனத்தோடு போராடும் மனிதனைப் பரிகசிக்கச் சொல்லப்படுகிற கதை இது.

உலகப் பற்றறுத்தல் என்பது, உள்ள கடமைகளை விட்டுவிட்டு ஒதுங்கிப் போவதாகப் பலரும் கற்பிதம் செய்துகொள்கிறார்கள். பற்றறுத்தவர்கள் என்று எவரும் இந்த உலகத்தில் இல்லை. முற்றும் துறந்தவர்களும் இறைவனிடம் பற்றுக்கொண்டவர்கள்தாம். தனக்கான நாளாந்தக் கடமைகளை செய்யாமல் எவனும் வாழ்வதில்லை.

தனக்கான கடமைகளோடு பிறர்க்காகவும் வாழ்வதுதான் மனிதனைத் தெய்வநிலைக்கு மாற்றும்.

ஆரூடம் கூறுபவர்கள்கூட அவதார புருஷர்களாக மாறிவிவரும் காலம்இது. வாழ்க்கையில் நல்லது கெட்டதுகளை அறிந்து சொல்வதோடு அவற்றுக்கு பரிகாரமும் சொல்பவர்கள் சம்பந்தப்பட்டவர்களால் தெய்வநிலைக்கு உயர்த்தப்படுவது இயல்பானதுதான்.

கொடிய நோய்க்கு மருந்தளித்துக் காப்பாற்றும் வைத்தியனை „நீங்கள் எங்கள் தெய்வம்“ என்று நன்றியுணர்வோடு பாராட்டுவதில்லையா..? அதுபோல்தான் இதுவும்! ஆனால் இந்த நன்றியறிவித்தல் என்பது எல்லை தாண்டிப் போகும்போதுதான் விபரீதங்கள் நேர்கின்றன.

மதபோதகர்கள் மறியல்களை நிறைப்பதற்கு காரணம் அவர்களல்ல. அவர்களைத் தெய்வமாக மாற்றியவர்களே!

„கடமையைச் செய் பலனை எதிர்பாராதே!“ என்று கீதையில் போதித்த கண்ணன் பற்றறுத்த மனநிலையையே பரிந்துரைத்தான். மனித வடிவம் பெற்றவர்கள் மனிதனுக்குரிய கடமைகளைச் செய்தே ஆகவேண்டும். அதேவேளை அந்தக் கடமைகளால் விளயும் பலன்கள்மீது பற்றுக் கொள்ளாதிருப்பதே தெய்வீக நிலை.

உலகம் பரந்து விரிந்தது.

இதில் வாழும் உயிர்களோடு ஒப்பிடுகையில் ஒவ்வொரு மனிதனும் அணுவிலும் அணு. எல்லா உயிர்களையும் ஒருங்கிணைத்த வடிவமே தெய்வம். இந்த உலகத்துக்கு வரும் ஒவ்வொருவரும் தமக்கென்று சில கடமைகளோடுதான் வந்து பிறக்கிறார்கள். இந்தக் கடமைகளை நிறைவேற்ற பிற உயிர்களின் ஆதாரம் தேவைப்படுகிறது. பிறருக்குச் செய்யும் கடமைகளாலும் தமது மனத் தூய்மையாலும் பலர் அவதார புருஷர்களாகத் தோற்றம் காட்டுகிறார்கள். அவர்கள் பெற்ற ஞானத்தை மற்றவர்களும் பெற ஒத்தாசை புரிவதில் அவர்கள் ஞான குருவாகச் செயல்படலாம். தன்னுள் இருக்கும் தெய்வத்தை உணரும் முயற்சியில் ஈடுபடும் ஒவ்வொருவரும் அவர்களை ஞானவழிகாட்டிகளாகக் கொள்ளலாம்.. ஆனால் தெய்வங்களாக அல்ல.

ஏனெனில் உனக்குரிய கடமைகளில் நீ பிறழாதிருக்கும்வரை,

செய்யும் கடமைகளின் பலனில் நீ பற்றுக்கொள்ளாதவரை, நீயும் கடவுளே!

நீயும் கடவுள் என்ற உண்மை உன்னை நெருங்கிய பின்னால் தெய்வத்தை நீ வெளியே தேடிக் கொண்டிருக்கமாட்டாய்!

...நீராய் உருக்கியென் ஆருயிராய் நின்றானே

இன்பமும் துன்பமும் இல்லானே உள்ளானே

அன்பருக்கன்பனே யாவையுமாம் அல்லையுமாம்

சோதியனே துன்னிருளே தோன்றாப் பெருமையனே

ஆதியனே அந்தம் நடுவாகி இல்லானே!

ஈர்த்தென்னை ஆட்கொண்ட எந்தைபெருமானே!...

(மாணிக்கவாசகர்)

(பிரசுரம்: சிவத்தமிழ்-2008)

ஊனினை உருக்கி உள்ளொளி பெருக்கி...

2008-07-30T05:02:00.000-07:00

-இந்துமகேஷ்

அடிக்கடி வரும் மரணச் செய்திகள்...

எதிர்காலத்துக்காக ஏங்கும் இளசுகளிலிருந்து, வாழ்ந்துமுடித்துவிட்ட பெரிசுகள் வரை..! மரணத்துக்கு வயதென்ன? ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு கணக்கை வைத்துக்கொண்டு காலன் காரியமாற்றிக் கொண்டிருக்கிறான். நாம் நமது வாழ்க்கைக் கணக்கைச் சரிபார்த்து ஒப்புவிப்பதற்குள் அவன் நமது கணக்கை முடித்துவிடுகிறான்.

வாழ்க்கைக் கணக்கைச் சரியாகப் போடத் தெரியாமல் ஏனோதானோவென்று கிறுக்கித் தள்ளிவிட்டு காலனின் முன்னால் போய் கலங்கி நிற்பவர்களே அதிகம்.
வாழ்வின் நெறிமுறைகளைப் பகுத்தறியத் தெரிந்த மனிதன் இந்த வாழ்வைத் தந்த இறைவனைத் தனக்குத் தெரியாது என்று சொல்லிக்கொள்ளும்போதே அவன் தன் வாழ்க்கைக் கணக்கில் தவறுவிட ஆரம்பிக்கிறான்.

“வாழ்க்கை வாழ்வதற்கே! இருக்கிறபோதே அனுபவிக்க வேண்டியவைகளை அனுபவித்துவிட வேண்டும் என்று ஆசைகளின் வழியே அலைபாயத் தொடங்குகிற மனசு. ஓட முடிந்தவரை ஓட்டம்!..பிறகு?

வைத்தியசாலைகள் நிறைந்து வழிகின்றன.+

“முந்தினமாதிரி இப்ப என்னாலை ஒண்டும் செய்ய முடிகிறதில்லை!” “ஒண்டுக்கும் உதவாமல் இப்பிடிக் கிடந்து சீரழிகிறதைவிட போய்ச் சேர்ந்திட்டால் நல்லதுபோலக் கிடக்குது!”

-முனகல்கள் கேட்கின்றன.

இப்போதும் வாழும் ஆசை தொலைந்து போய்விடவில்லை! ஒத்துழைக்க மறுக்கிற உடம்போடு எத்தனை காலத்துக்குத்தான் உயிர்வாழ முடியும்? ஒன்றுமட்டும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. இந்த உடம்புக்குள் இருக்கிற உயிர்மட்டும் இன்னும் இளமையாகத்தான் இருக்கிறது. அது என்றும் இளமையானது என்ற ஞானம் கனிகிறபோதுதான் இறைவன் என்று ஒருவன் இருக்கிறான் என்ற உண்மையும் தெளிவாகிறது.

"நந்தவனத்திலோர் ஆண்டி -அவன்

நாலாறுமாதமாய்க் குயவனைவேண்டி

கொண்டுவந்தான் ஒருதோண்டி -அதைக்

கூத்தாடிக் கூத்தாடிப் போட்டுடைத்தாண்டி!"

-எங்கிருந்தோ ஒரு சித்தனின் குரல் கேட்கிறது!

பத்துத் திங்கள் அன்னையின் வயிற்றில் குடிகொண்டு வளர்ந்த உடலை எனக்கென்று வாங்கிவந்து விரும்பியபடியெல்லாம் கூத்தாடியாயிற்று. மீண்டும் போகும்போது இந்த உடலை எறிந்துவிடத்தான் வேண்டும்.

“என்ரை மோனே!” என்று பாசம்காட்டிய என் தாயை இப்போது காணவில்லை!

“என்ரை தாத்தா!” என்று என்னை அடையாளப்படுத்துகிற பேரக்குழந்தைகள் என்னைச் சூழ நிற்கிறார்கள்.

இளமையாய் என் அன்னை எனக்குத்தந்த ஊன் உருகி இப்போது கிழமாகி நிற்கிறேன் என்ற உண்மையைப் புரிகையில் உள்ளொளியாய் என் உயிரில் கலந்துநிற்கும் இறைவன் மௌ்ளச் சிரிக்கிறான்.

..ஊனினை உருக்கி உள்ளொளி பெருக்கி

உலப்பிலா ஆனந்தமாய

தேனினைச் சொரிந்து புறம்புறம் திரிந்த

செல்வமே சிவபெருமானே!

யானுனைத் தொடந்து சிக்கெனப் பிடித்தேன்

எங்கெழுந்து அருளுவதினியே!"

(பிரசுரம்: சிவத்தமிழ்-ஜெர்மனி)

வீடுவரை உறவு

2008-07-29T08:49:00.000-07:00

-இந்துமகேஷ்.

“நேற்று என்ன நடந்தது?”

-நினைத்துப் பார்க்கிறேன்.

காலையில் கண்விழித்தது முதல், இரவு உறங்கப் போனதுவரை நிகழ்ந்தவைகள் யாவும் மனத்திரையில் வெறும் காட்சிகளாய்த் தெரிகின்றன. வழக்கம்போல நடக்கும் நாளாந்தக் காரியங்களை நிகழ்த்தி முடித்த ஒரு நாளாகவே நேற்றையப் பொழுதும் போய் மறைந்திருக்கிறது.

முற்றுமுழுதாய் என்னென்ன நடந்தது என்பதை அப்படியே வார்த்தைக்கு வார்த்தை ஒப்புவிக்க முடியாதபடி சில நிகழ்வுகள் மறந்து போயிருந்தன. உண்டேன் உடுத்தினேன் என்பது தெரிந்திருந்தாலும் என்ன உண்டேன் என்ன உடுத்தினேன் என்பதைக்கூட சற்று நினைவுபடுத்தித்தான் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது.

அப்போதும் அவைகளைச் சரியாகச் சொல்லியிருக்கிறேனா என்பதை உறுதியாகச் சொல்லமுடியவில்லை. மனதின் நினைவுப் பக்கங்களில் எல்லாவற்றையும் ஒட்டு மொத்தமாகப் பதித்து வைக்க முடியாதபடி ஏதோ ஒரு மாயை இடையூறு செய்கிறது.

இப்படியே இன்றையப் பொழுதும் முற்றுமுழுதாய் நினைவில் தங்காமல் நாளையப் பொழுதில் கனவாய்க் கலைந்துவிடப்போகிறது.

நிகழ்காலம் என்பது இறந்தகாலமாய் தன்னை மறைத்துக்கொண்டு விடுகிறது.

“என்ன இந்த வாழ்க்கை?”

தாம்தாம் கற்றறிந்தவரையில் இதுதான் வாழ்க்கை என்று தேர்ந்தெடுத்த வழியிலேயே ஒவ்வொருவரும் பயணப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

“இந்த வாழ்க்கையின் முடிவெங்கே?”

“இது தெரியாதா? எல்லோர்க்கும் தெரிந்த ஒரே பதில்தானே இது! மரணம்தான் இந்த வாழ்க்கையின் முடிவு!”

-பொதுவாக எல்லோரும் சொல்கிற விடைதான் அது.

“மரணத்தோடு இந்த மண்ணுலக வாழ்வுக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்படும் எனில் இத்தனைகாலம் வாழ்ந்த வாழ்வுக்கு அர்த்தம்தான் என்ன?”

இந்தக் கேள்விக்குள் ஆழ்ந்துபோகும் மனிதனுக்கு முகம்காட்டுகிறான் இறைவன்.

முடிவும் முதலும் நான்தான்!

இறைவனும் நானும் ஒன்றென இரண்டறக் கலந்துவிடும் மனிதன் மறுபடி இந்த மண்ணுலக மாயைகளில் சிக்கிக் கொள்வதில்லை. அதனால் நான் இறைவனுடன் இரண்டறக் கலந்துவிட்டேன் என்று அவன் வந்து சொல்லிக் கொள்வதுமில்லை. அப்படிக் கண்டதாகச் சொல்லிக்கொள்பவன் உண்மையில் இறைவனைக் கண்டதுமில்லை.அதனால்தான் கண்டவர் விண்டிலர் என்றும் விண்டவர் கண்டிலர் என்றும் அன்று சொல்லி வைத்தார்கள்.

தனியாக வந்து தனியாகவே போய்மறைந்துவிடும் இந்த வாழ்வில் இத்தனை உறவுகள் எதனால் வந்தன? பற்று பந்தம் பாசம் என்று கட்டிக்கொண்ட உறவுகளால்தான் இந்த மாயா உலகத்தின் வண்ணங்களைக் காணமுடியும். இந்த வண்ணங்கள் கலைந்துபோகும்போது ஒவ்வொருவரும் ஞானம் பெறமுடியும் என்று வாழ்வின் விதியை வகுத்துத் தந்திருக்கிறது இயற்கை. ஞானத்தின் எல்லையில் முக்தி தரும் வீடு. அந்த வீடுபேறடைய எம்மை வலிந்து துரத்தும் உறவுகள்.

உறவுகள் பெருகப் பெருக உலகத்தின்மீதான பற்றுதல் மௌ்ளமௌ்ளக் கரையும். இந்த உண்மையை நாம் உணராது போனாலும் காலம் அதை உணர்த்தும். பிறப்புக்கு முன்பு எங்கிருந்து வந்தோம் என்ற கேள்விக்கு அப்போது விடைகிடைக்கும். உடலெனும் கூட்டுக்குள் நாம் வந்தமர்வதற்கு முன்பு எந்த வீட்டில் உலாவித் திரிந்தோமோ அந்த வீடு பற்றிய தெளிவு வரும். மறுபடி அந்த வீடுபெற வேண்டும் என்ற ஞானம் துளிர்க்கும். இந்த உடற்கூட்டை எறிந்துவிட்டு அந்த வீட்டுக்குப் போய்விட உயிர் தவிக்கும்.

அந்த வீடுவரை எம்மை அழைத்துச் செல்லவே இந்த உறவுகள்!

“என் பெற்ற தாயாரும் என்னைப் பிணமென்று இகழ்ந்துவிட்டார்

பொன்பெற்ற மாதரும் போமென்று சொல்லிப் புலம்பிவிட்டார்

கொன்பெற்ற மைந்தரும் பின்வலம் வந்து குடமுடைத்தார்

உன்பற்று ஒழிய ஒருபற்றும் இல்லை உடையவனே!”

(பட்டினத்தார்)

(பிரசுரம்: சிவத்தமிழ் ஜெர்மனி)

முதுமையின் முகங்கள்

2007-12-22T09:44:00.000-08:00

அந்தக் கிழவனை இப்போதுதான் பார்க்கிறேன்.

தெருவீதியைக கடந்துபோனபோது கடையொன்றின் கதவுக் கண்ணாடியில் அவனது உருவம் முழுதுமாய்த் தெரிந்தது.

நேரில் அவனை நான் ஒருபோதும் இப்படிச் சந்தித்துக் கொண்டதில்லை.

எப்போதாவது அரைகுறையாகத்தான் அவனைப் பார்த்திருக்கிறேன்.

தலைமுதல் கால்வரை இன்றுதான் சரியாகப் பார்த்தேன்.

இப்போது பார்க்கையில் முன்னெப்பொழுதும் அவனை நான் சந்தித்துக் கொண்டதில்லையோ என்ற நினைப்பே எழுகிறது.

இளைஞனாக அடிக்கடி சந்தித்துக்கொண்ட அவனாக இவன் இல்லை.
முகத்தில் கைகளில் கால்களில் என்று ஆங்காங்கே கண்ணில்பட்ட பகுதிகளிலெல்லாம் வரிக்கோலமிட்டிருக்கும் தோலின் சுருக்கங்கள் இவனது வாழ்வின் காலங்களுக்கு கணக்கிட்டுக் காட்டுகிறது. பார்வைமட்டும் கூர்மையாய் எல்லாவற்றையும் எல்லாரையும் நோட்டமிட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.
சின்னஞ்சிறுசுகள் முதல் பென்னம் பெரிசுகள்வரை ஆரையும் அலட்சியம் செய்யாமல் ஆராய்கிற மாதிரி அவனது கண்கள் அவர்கள்மீது விழுந்து மேய்கிறது.

அவனைக் கடந்து போகிறவர்களெல்லாம் ஏனோ அவனிடமிருந்து தப்பித்துவிட நினைக்கிறவர்கள்மாதிரி நடையை எட்டிப் போடுகிறார்கள்.

அவனது கண்ணில் படாமல் தனது குழந்தையை தன்னுள் மறைத்துக்கொண்டு விரைகிற தாய்..

எரிச்சலோடு அவன்மீது பார்வையை எறிந்தவிட்டு விலகிப்போகிற பெரிய மனிதர்கள்..

பார்வையாலேயே தங்களைக் கவ்விக்கொண்டு விடுவானோ என்று பரிதவித்துப் போகிறமாதிரி விலகியோடுகிற இளம்பெண்கள்...

விறைத்த பார்வையோடு அந்தக் கிழவன் ஒரு வாங்கில் போய்க் குந்திக் கொள்கிறான். தொலைந்துபோன வாழ்வின் பக்கங்களை நினைவுப் புத்தகத்திலிருந்து மீட்ட நினைத்தானோ என்னவோ கண்களை மெள்ள மூடிக்கொண்டு வாங்கில் மெள்ளச் சரிந்துகொள்கிறான்.

"வா மோனை வந்து சாப்பிட்டிட்டுப் பள்ளிக் கூடத்துக்கு ஓடு!"

-சின்னவயதில் அம்மா.

அதே அம்மா இவன் வளர்ந்தபோது சலித்துக்கொண்டாள்.

"எல்லாப் பிள்ளையளும் படிச்சுப்போட்டு நல்ல உத்தியோகத்திலை இருக்குதுகள் .. நீ மட்டும் இப்பிடிப் பொடியளோடை ஊர் சுத்திக்கொண்டு திரியிறது நல்லதில்லை மோனை!"

அம்மாவிலிருந்து விலகி கூடுபிரிந்து சிறு பறவையாய் தனித்துப் பறந்தபோது ஒட்டிக்கொண்ட புதிய உறவுகள்.. நட்புக்களாய்....

ஆனால் அவையும் சிலகாலம் மட்டுமே.

இளைஞனானபோது கனவுக்கன்னி என்று காதலைக் காட்டியவளிடம் காதலைச் சொன்னான்.

"உன்ரை மூஞ்சிக்குக் காதல் கேட்குதோ?"

அவள் திருப்பிச் சொன்னாள்.
அவளைக் கடந்தபோது எதிர்ப்பட்ட இன்னொருத்தி சொன்னாள்:

"உங்களுக்கென்ன.. உங்கள் அழகுக்கும் பண்புக்கும் ஈடாக உலகில் ஒருத்தருமே இல்லை. உங்களைக் கட்டிக்கொள்ள அவளுக்குப் பலனில்லை!".

இவளே காதலியாய்.. பிறகு மனைவியாய்..!

கால மாற்றத்தில், "மூஞ்சி சரியில்லை " என்ற முன்னவளை விட, இவளே இவனை வார்த்தைகளால் தூக்கி அடித்தாள்.
"எவ்வளவோ நல்ல வாழ்க்கை வாழ்ந்திருக்க வேண்டியவள்.. உம்மைக் கட்டிக்கொண்டு என்ன சுகத்தைக் கண்டன்?!"

அடுத்தடுத்து மனதில் அடிகள் விழ ஆரம்பித்தன.

துன்பங்கள் தூர இருந்து வருவனவல்ல.அவை பிறப்போடு கூடவே வருகின்றன என்ற ஞானம் துளிர்க்க ஆரம்பித்தது.

பிள்ளைகள் பிறந்த பின் இந்த ஞானம் மேலும் தழைத்தது.

"அப்பா..! அப்பா..!" என்று அணைந்த பிள்ளைச் செல்வங்கள் சற்று வளர்ந்ததும், "எப்போ நீ எங்களைவிட்டுப் போவாய்?" என்று கேட்கிறமாதிரிப் பார்க்க ஆரம்பித்தன.

இவன் எப்படிப் போவது?

அவர்களாய்ப் போனார்கள் வாழ்க்கையைத் தேடிக்கொண்டு.
இப்போது இவன்மட்டும் தனியனாய்....!?

எங்கிருந்து வந்தேன்? எங்கே போகப்போகிறேன்? என்ற கேள்விகளுக் கிடையில் தனக்கென ஒரு துணைதேடும் தனிமையில் இவன்.

இந்தத் துணை இனி மனிதர்களிடமிருந்தல்ல-

அதற்கும் மேலான ஒன்றிடமிருந்து!

தனிமை இவனைப் பயங்கொள்ள வைக்கிறது.

ஒரு பற்றுதல் இல்லாமல் பாசம் இல்லாமல் வாழ்வாவது?

பற்றுக் கோடாய் இறைவன்.

ஆத்மாவில் ஆத்மாவாய் அவன்.

எப்போதோ கோயிலில் கேட்ட சிவபுராணத்தின் வரிகள் மனதில் புரள்கிறது -
..............................................................................

நீராய் உருக்கி என் ஆருயிராய் நின்றானே

இன்பமும் துன்பமும் இல்லானே உள்ளானே

அன்பருக்கு அன்பனே யாவையுமாய் அல்லையுமாய்

சோதியனே துன்னிருளே தோன்றாப் பெருமையனே

ஆதியனே அந்தம் நடுவாகி அல்லானே

ஈர்த்தென்னை ஆட்கொண்ட எந்தை பெருமானே...

.................................

அந்தக் கிழவனை இப்போது நான் மிக நெருங்கிப் பார்க்கிறேன்.

மனதில் மின்னலடிக்கிறது.

இந்த முகத்தை இளமையாக நான் பார்த்திருக்கிறேன்.

இது..இது...இது...?

இது என் முகமல்லவா?!

-இந்துமகேஷ்.

(பிரசுரம்: சிவத்தமிழ்-2004 ஆடி.)

எல்லாப் பிறப்பும் பிறந்திளைத்தேன்!

2007-11-25T03:34:00.000-08:00

மீண்டும் ஒரு பிறப்பா?

அவ்வாறு ஒன்று இருக்கிறதா என்ன?

அவ்வாறிருந்தால் மீண்டும் நீ எதுவாக அல்லது எவராகப் பிறக்க ஆசைப்படுகிறாய்?

-இந்தக் கேள்வி அவ்வப்போது பலராலும் பலரிடத்திலும் அல்லது தன்னிடத்தில்தானே கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறது.
வரும் விடைகள் யாவும் இப்போதைய வாழ்விலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டதாக அல்லது அதிசயமூட்டுகிறதாக அல்லது ஏதோவொரு விதத்தில் சாதனை புரிந்ததாகத் தன்னைக் காட்டிக்கொள்கிற ஒரு பிறவியே வேண்டும் என்பதாகவே வெளிப்படுகிறது.

“எந்தப் பிறவி எடுத்தாலும் அந்தப் பிறவியிலும் உன்னை நான் சந்திக்கவேண்டும் உன்னோடு வாழ்வில் கலந்திருக்கவேண்டும்!” என்று உருகுகிற உறவுகள் இந்த உலகத்தில் ஏராளமாகவே இருக்கின்றன.

அது நிகழ்கிறதோ இல்லையோ ஆனால் அப்படி ஒரு நினைப்பு மனதின் ஓர் ஓரத்தில் படிந்து கிடக்கிறது.

உறவின்போது அந்த உணர்வு வெளிப்படாவிட்டாலும் அது பிரிவில் தன்னைக் காட்டிக்கொடுத்துவிடுகிறது.

பற்றறுத்த ஞானிக்கும் பாசங்கள் உண்டு என்பதற்குச் சிறந்த உதாரணம் பட்டினத்தார். அவரது தாயின் பிரிவில் அவர் உருகிவடித்த பாடல்கள் இந்த உண்மையையே உரத்துச் சொல்கின்றன.

“எப்பிறப்பில் காண்பேன் இனி?” என்று தேம்பியழும் அவரது வார்த்தைகளில் இந்த உடலும் இந்த உறவும் இனித்தொடராது என்ற இயற்கை ஒப்புவிக்கப்படுகிறது.

இந்தப் பிறப்பிலேயே இந்தப் பிறப்புக்கு காரணமான இறைவனைக் கண்டு கொள்ள முடியாமல் எம்மைத் தடுக்கும் ஏராளமான சூழ்நிலைகள். இவைகளைத்தாண்டி அவன்தாள் பணிவதற்குள் இந்தப்பிறப்பிலேயே எல்லாப் பிறப்புக்களையும் அனுபவித்து விடுகிறோம் நாம்.

புல்லென மண்ணின் வெளியேயும், பூண்டென மண்ணின் உள்ளேயும், ஓரிடத்தில் தங்காத புழுவென மெல்ல அசைந்தும், தீயவைகள் எதிர்ப்படுகையில் மரமென அசையாதிருந்து அவைகளைத் தாங்கியும்,

ஊண் உறக்கம் உறைவிடத் தேடலில் பல்வகை மிருகங்கள் போலப் பரந்தும், சுதந்திரப் பறவையாய் உலகைச் சுற்றியும், துன்பங்கள் தொடர்கையில் பாம்பெனச் சுருண்டும்,மற்றவர்களது விசமத்தனமான கருத்தாடல்களில் கல்லனெ அசையாதிருந்தும், மனிதனாய் வாழ்வதற்கே முயன்று, நிகழ்த்துகின்ற காரியங்களில் சில சமயம் பேய்த்தனமாகக் காரியமாற்றும் இடர்களிலும் சிக்குண்டு, இயற்கையின் பஞ்ச பூதங்களோடு போராடி, அதன்காரணமாக இவன் ராட்சதன் எனும் பெயர் சுமந்து, மீளவும் மனப்பக்குவம் பெற்று மனத்தளவில் தவமுனிவனாக மாறி, இறைபதம் காணும் தேவ நிலைக்குவரும் அத்தனை பிறப்பையும் இந்த ஒரு பிறப்பில் காணுகின்ற மார்க்கத்தை கற்பித்த இறைவனோடு கலந்திருக்கும் ஒரு வாழ்வே அமரவாழ்வு எனில் இப்பிறப்பிலேயே அதனைப் பெற்றுவிடும் வாய்ப்பினை எமக்களித்த இறைவன் எம்மோடு கூட இருக்கிறான் என்பதுதானே அர்த்தம்.

.. புல்லாகிப் பூண்டாய் புழுவாய் மரமாகிப்

பல்மிருகமாகிப் பறவையாய்ப் பாம்பாகிக்

கல்லாய் மனிதராய்ப் பேயாய்க் கணங்களாய்

வல்லசுரராகி முனிவராய்த் தேவராய்

செல்லாது நின்ற இத் தாவர சங்கமத்துள்

எல்லாப் பிறப்பும் பிறந்திளைத்தேன் எம்பெருமான்

மெய்யேயுன் பொன்னடிகள் கண்டின்று வீடுற்றேன்..(மாணிக்கவாசகர்)

வாழ்வை முழுமையாக வாழ்தல் என்பதே தவம்தான்.

இந்தத் தவத்தின் பலனாய் நாம்பெறுவது இறைவன் கழலே.

இதனிலும் மேலான பேறு வேறு எது.

-இந்துமகேஷ்

(பிரசுரம்- சிவத்தமிழ் 2007)

தனிமையிலே இனிமை.

2007-01-29T10:25:00.000-08:00

-இந்துமகேஷ்.

ஒரு வெட்ட வெளிக்குள் வந்தாயிற்று.
சுற்றிலும் யாருமற்ற தனிமையில்...
தொடுவானமும் நிலமும் மட்டுமே கண்களுக்கு எட்டுகிற வகையில்
தனியாய் நின்று யாருக்காகவோ எதற்காகவோ காத்துக்கிடக்கிறது மனது.

எங்கே எல்லோரும்?
அவரவர்கள் அவரவர்பாட்டில்!
தான் தன் சுகம் என்ற கணக்கெடுப்பில் மற்றவரைச் சாராமல்
தனித்துத் தனித்து..
எங்கோ ஒரு தனிமையில்.

என்னைப்போலத்தானோ?

பிள்ளையாய் சகோதரனாய் நண்பனாய் காதலனாய் கணவனாய் தந்தையாய் சிற்றப்பனாய் பெரியப்பனாய் மாமனாய் பேரனாய் இன்னும் இன்னும் என்று வளர்ந்து கரைத்துவிட்ட உறவுகளில் மிஞ்சிக்கிடப்பது இப்போது என்ன?

முதுமைக்கு அருகில் மிக அருகில் நெருங்கிவரும்போது
எல்லோர் மனத்தையும் கவ்விக்கொள்கிற தனிமை..
இப்போது என்னிலும்.

பாழும் மனது! பாசம் பாசம் என்று பற்றிக்கொண்டு தவித்த தவிப்புக்கள் இன்னும் முற்றிலுமாய் அழிந்து போகாமல் வாசம் போகாத பெருங்காயச்சட்டியாய் இன்னும் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் பாசத்தின் வாசத்தோடும் பரிதவிப்போடும்!

இன்னும் என்ன இருக்கிறது?

வாழ்வுக்கான தேடலில் மீண்டும் தலைசாய்க்க முயலும் மனத்தை ஒரு தட்டுத்தட்டி சும்மா கிட என்று அதட்டிவிட்டு மீண்டும் தனிமைக்குள் நுழைந்தாயிற்று.

வேண்டாம் எதுவும் வேண்டாம்
நிலையில்லாத இந்த உலகத்தில் எதுவுமே நிம்மதியைத் தரப்போவதில்லை இது நாள் வரையில் சந்தோசம் என்று தேடித்தேடி அடைந்ததெல்லாம் வெறும் மாயையின் வடிவங்களே, இதனால் எந்தப் பயனும் இல்லை.

எல்லாம் தெரிந்தவன் என்றும் விலங்கினும் மேலானவன் என்றும் விரிந்த தன் அறிவினால் விண்ணையே கட்டி ஆள்பவன் என்றும் தன்னைத்தான் விதந்துரைத்த மனிதன் தன் வாழ் நாளில் எட்டியது என்ன?
வெறுமை வெறுமை வெறுமை!

"வந்தது தெரியும் போவது எங்கே
வாசல் நமக்கே தெரியாது!"
நிகழ்காலத்தில் என் அருகிருந்து பாடிய கவிஞனும் அந்தவழியே போய் மறைந்தான்.
இருக்கின்ற நானும் இன்னும் சில பொழுதுகளில்..

போவது எங்கே என்று புரியாத இடத்துக்கான ஒரு பயணமா இந்த வாழ்க்கை?
அப்படி ஒரு அர்த்தமில்லாத வாழ்வுக்கா இத்தனை ஆண்டுகள் இந்த உயிர் உடலோடு ஒட்டிக்கொண்டிருக்கிறது?

கேள்வியில் தடுக்குகிறது மனது.
எங்கேயோ எதுவோ இடிக்கிறதே! என்ன அது?

"தனியாக வந்தாய் தனியாகப் போய்விடப்போகிறாய்!" என்று தனியாக நிற்கையில் உணர்த்தும் மனது இந்தத் தனிமை தனிமையில்லை என்று ஏன் உணர்த்தவில்லை இத்தனை நாளாய்?

உண்மையில் ஒருபோதும் நீ தனியாக இருந்ததில்லை
உன்னுள் இருந்து உன்னை வழி நடத்தும் இறைவனை நீ உணராதவரையில்தான் நீ தனியனானேன் என்று தவித்துக்கொண்டிருப்பாய்.
அவனை நீ அறிந்துகொண்டபின்போ நீ இழந்தது எதுவுமே இல்லை என்று புரிந்துகொண்டுவிடுவாய்.
பிறகு உனக்கேது தனிமை.

உன்னுள் வாழும் இறைவன் இந்த உலகத்துக்கு உன்னை அனுப்பி வைத்திருக்கிறான் என்றால் அதற்கும் ஏதாவது அர்த்தம் இருக்கும்.

அவனைத் தெரிந்துகொண்டால் அதன் அர்த்தமும் உனக்குப் புரிந்துவிடும்.
நீ ஒருபோதும் தனியனல்ல என்று உணர்ந்துகொள்ளும்போது
உன்னுள்ளிருக்கும் அவன் தன்னை உனக்குக் காட்டுவான்.
அவனைக் கண்டுகொண்டபின்போ இந்த உலகமே உனக்காகக் காத்திருக்கிறது என்ற உண்மை உனக்குப் புரிந்துவிடும்."

-என்னுள் எழும் அந்த அசரீரியில் என் தனிமையைத் தொலைக்கிறேன்.
இந்த உலகம் எனக்காகக் காத்திருப்பது புரிகிறது-

/பிரசுரம்:சிவத்தமிழ்-ஜெர்மனி ஆடி 2006)

என்னுள்ளே நான்

2006-07-04T15:32:00.000-07:00

-இந்துமகேஷ்.

தன்னையுணர்தல் என்பது பக்தியின் முதல் நிலை.
தன்னைத்தான் அறிந்தவன் தான் வேறு தெய்வம் வேறு என்று பிரித்துப் பார்ப்பதில்லை. தன்னுள் வாழும் தெய்வத்தைக் கண்டுகொண்டபின் தானே தெய்வம் என அவன் உணர்கிறான்.

நீயும் நானும் காதலால் இணைந்துகொண்டபின் நீ வேறு நான் வேறு என்று எப்படிப் பகுத்துவிட முடியாதோ அதுதான் இங்கேயும் நடக்கிறது.
கண்டதும் காதலில் கலந்துவிட்டோம் நாம்.
இந்தக் காணுதல் என்பது உன்னை நானும் என்னை நீயும் கண்டு கொண்டதால் அல்ல என்னை நானும் உன்னை நீயும் கண்டுகொண்ட பின்தான் ஆரம்பித்தது என்பதை நாம் இருவருமே மறந்துவிடக்கூடாது. இப்போது நீ வேறு நான் வேறு என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை. நீயும் அவ்வாறே உணர்வாய் என்பதையும் நான் அறிவேன். இப்போதும் நீ கடவுளோடு கலந்திருக்கின்றாய். அவ்வாறேதான் நானும். ஏனெனில் உன்னிலிருந்து இனி நான் பிரியப் போவதில்லை. இந்தக் காதல் இனி வளரும். உயிர்க் கலப்பில் இது சங்கமித்து அந்த ஒரே பரம்பொருளிடம் தன்னை ஒப்புவித்துவிடும். அதற்காத்தானே காத்திருந்தோம் இத்தனை காலமாய்.

ஆனால் இந்தக் காதலுக்கும் எண்ணற்ற தடைகள்.
நம்மை மறுபடி மறுபடி மீள இழுத்து மாய வலைக்குள் மயங்கிப் போக வைக்கும். ஆனால் தெளிவு பெற்றபின் காதலின்றி வேறு எதுவும் நம்மை ஆட்கொள்ளமுடியாது. அந்த வைராக்கியம் நமக்கு உண்டு.

சொர்க்கம் என்றும் நரகம் என்றும் வெவ்வேறு உலகங்கள்.
இறைவனோடு இரண்டறக் கலப்பது சொர்க்கம். மாயைகளுக்குள் மயங்கிப்போவது நரகம். ஆனால் இந்த மாயை என்பது காதலின் மற்றொரு வடிவம்.

மனதைக் கவர்வதற்காய் வகைவகையாய்த் தெய்வ வடிவங்கள். இதுவும் ஒருவித மாயைக்குள் நம்மை மயங்கவைக்கும் முயற்சி. ஆனால் இந்த வடிவங்களை ஆக்கிவைத்தவன் மனிதன்தான்.

தன்னுள் இருக்கும் தெய்வத்திற்கு வடிவம் கொடுத்துப் பார்க்க முயற்சித்ததன் விளைவே இவை. தனது சாயலாக இறைவன் மனிதனைப் படைத்தான் என்ற நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் மனிதன் கடவுளுக்குத் தனது வடிவத்தையே தந்தான். ஆனால் மனிதன் செய்தான் என்பதற்காக அவை வெறும் கல் மண் என்று நாங்கள் ஒதுக்கிவிட முடியுமா?

விக்கிரக ஆராதனைக்காரர்களே விலகிப்போங்கள் என்று பல குரல்கள் பல இடங்களில் ஒலிக்கின்றன. அதற்காக விக்கிரகங்களை எல்லாம் உடைத்தெறிதல் நியாயமா?

உயிரோடு உறவாடிக்கொண்டிருக்கும் உடல் என்ற விக்கிரகம்.
இது நானில்லை என்று எனக்குத் தெரிந்தாலும் இதை அடையாளப்படுத்தித்தான் என்னை இனங்காட்டிக்கொள்ள முடிகிறது.
இந்த உடலை எறிந்துவிட்டு ஒருநாள் ஓடிப்போகும்போது சவம் என்று முகம் சுளிக்கப் போகிறது உலகம். அதற்காக என்னை அடையாளப்படுத்திக்கொள்ள உபயோகிக்கப்படும் இந்த உடலை உதறி எறிந்துவிட்டால் இந்த உலகத்திற்கு என்னை எப்படி நான் காண்பிக்க முடியும்?

விக்கிரகத்துக்குள் தெய்வத்தைக்காண உன்னால் முடியவில்லை என்றால் உன்னுள் இருக்கும் தெய்வத்தையும் உன்னால் காணமுடியாமல்போகும்.

நட்ட கல்லைத் தெய்வம் என்று நாலு புஷ்பம் சாற்றியே
சுற்றிவந்து முணுமுணென்று சொல்லுமந்திரம் ஏதடா
நட்ட கல்லும் பேசுமோ நாதனுள் இருக்கையில்
-இது ஒரு சித்தர் சொன்னது.

நட்ட கல்லும் பேசுமோ? பேசாது!
ஏன் பேசாது?

கல்லுக்குள் இருப்பதாக இவன் கற்பனை பண்ணிக் கொண்டிருக்கும் இறைவன் இவனுள் அல்லவா இருக்கிறான்.
ஆனால் நட்ட கல்லும் பேசும்- இவன் நம்பிக்கையோடு இறைவனை அங்கே தேடினால்.
அந்த நம்பிக்கையின் உயிரே காதல்.

-இந்துமகேஷ் எழுதிய "காதலாகிக் கசிந்துகண்ணீர் மல்கி.." தொடர்-

(பிரசுரம்: வெற்றிமணி தை 2003)

விதியே...

2006-04-27T01:27:00.000-07:00

இந்துமகேஷ்.

எது விதிக்கப்பட்டிருக்கிறதோ அதுவே விதி.
இன்ன நேரத்தில் இன்னதுதான் நடக்கும் என்று முன்பாகவே எவரால் நிச்சயப்படுத்திக்கொள்ள முடிந்திருக்கிறது.

எது எது எப்போது நடக்கும் என்பதைத் தீர்மானிப்பது யார்? அல்லது எது?
இதையே விதி என்ற ஒன்றுக்குள் அடக்கிவிட்டாயிற்று.

"விதியா..? அப்படி ஒன்று இருக்கிறதா என்ன?" என்று வினாவெழுப்புபவனும் அதே விதிக்குள் அகப்பட்டுக்கொணடிருக்கிறான் என்பதே விதிக்குள்ள மகிமை.
ஒருவன் நல்லவனாவதும் தீயவனாவதும அவனுக்கு ஏற்கனவே விதிக்கப்பட்டுள்ளது.
இதை மாற்றுவதற்கு விதியை நம்புபவனால்மட்டுமே முடியும்.
"இது என் விதியா இல்லை இதைநான் மாற்றிக்காட்டுகிறேன்" என்று எழுபவன் தீவினைகளைக் கடந்து நல்வினை புரிய முனைகிறான்.

பக்தி என்பது எப்போதும் பயமூட்டுகின்ற ஒன்றாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது. இந்தப் பயம் என்பது தீவினைகளுக்கு எதிரான பயம்.
தீமை புரிந்தால் நரகத்துக்கும் நன்மை புரிந்தால் சொர்க்கத்துக்கும் போகலாம் ஆகவே தீமைகளிலிருந்து உன்னை விலக்கிக்கொள் என்பதிலேயே ஒருவித பயமூட்டுகின்ற தன்மை பரப்பப்பட்டிருக்கிறது.
இந்தப் பயக்திதான் பலரை முக்திவழிக்கு இட்டுச் சென்றிருக்கிறது என்பதும் உண்மையே.
பயபக்தி என்பது எங்கிருந்து வருகின்றது என்றால் அது மரணத்திலிருந்து வருகிறது.
ஒருநாளைக்கு நாம் இந்த உடலை எறிந்துவிட்டு ஓடிப் போய்விடவேண்டும் என்ற பயம்.
வாழ்கின்ற காலத்தில் ஏதாவது நல்லதைப்புரியவேண்டும் என்ற அக்கறைக்கும் மரணத்தைப்பற்றிய பயமே மூலமாய் அமைந்திருக்கிறது. எதைச் சொன்னாலும் அசைவுறாதவன் உன்னைக் கொல்லப்போகிறேன் என்றதும் எப்படிப் பதறிப்போகிறான்.
ஆனால் எவனும் எவனையும் கொல்லமுடியாது.
அவனுக்கு நேரம் வந்துவிட்டால் அதைத் தடுக்கவும் எவனாலும் முடியாது.

பிறப்பும் மரணமும் இயற்கையின்விதி.
பெண்ணில் தொடங்கி மண்ணில் முடிகிற மனிதவரலாறு என்பதே விதி.
இந்த இயற்கையின் விதிக்குள் இயங்குகிற வாழ்க்கைப் பயணத்தில் நடப்பவைகள் எல்லாம் இந்த விதிக்குள்ளேயே அடக்கம்.

விதியை நம்புவதும் நம்பாமல் விடுவதும் இரண்டுமே விதி.
நான் விதியை நம்புகிறவன். நீ அதை நம்பாமல் விடுவதைப்பற்றி எனக்குக் கவலையில்லை. உன் கொள்கையில் உனக்கு இருக்கும் நம்பிக்கையை நான் மாற்றமுடியாததுபோல என் கொள்கையில் எனக்கிருக்கும் நம்பிக்கையையும் நீ மாற்ற முடியாது. இருவருமே இப்படி கொண்ட கொள்கையில் பற்றாளர்களாக இருக்கிறோம் என்பதே விதி என்றால் அதை யாரால் மாற்ற முடியும்?

உன்னை எனக்குத் தெரியாது. என்னை உனக்குத்தெரியாது. ஆனால் நான் இப்போது எழுதிக்கொண்டிருப்பதை நீ என்றோ ஒருநாள் படித்துக்கொண்டிருப்பாய் என்பதை நான் அறிவேன். படிக்கும் உனக்காகத்தான் இதை நான் எழுதுகிறேன். நீ படிக்காமல் தூர எறிந்துவிட்டுப் போயிருந்தால் உனக்கும் எனக்குமிடையில் ஒரு சந்திப்பு நேர்ந்திருக்காது.
ஆனால் நாம சந்தித்துக்கொள்ளவேண்டும் என்ற விதி இருப்பதால் நான் எழுதியதை நீ படித்துக்கொண்டிருக்கிறாய்.
இருவரும்இப்போது விதியைப்பற்றிக் கருத்துக்களைப் பரிமாறுகிறோம்.

என்னோடு நீ ஒத்துவருபவனாகவோ அல்லது உன்னோடு நான் ஒத்து வருபவனாகவோ இருக்கலாம்.
முரண்பாடுகள் மட்டுமே விதியல்ல.
ஒத்த தன்மை என்பதும் விதிதான்.
உலகத்தைக் கடவுள் படைத்தான் என்பதை நம்புகிறவன் நிச்சயம் விதியை நம்புகிறவனாகவே இருப்பான்.

பக்தி என்பது மதம் கடந்தது.
கடவுள் எந்த வடிவத்திலும் வரலாம். நீ எந்த வடிவத்தில் எதிர்பார்க்கிறாயோ அந்த வடிவத்தில் வரலாம்.

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் ஒரு அறுவைச் சிகிச்சையின்போது ஒரு இளைஞன் தன் உயிருக்காகப் போராடிக்கொண்டிருந்தான். சக்தி சக்தி என்று எப்போதும் தவிக்கிற மனது.
இங்கே சக்தியின் மற்றொரு வடிவமாக மரியாளை மனதால் தியானித்துக் கொண்டிருப்பான்.
காமாட்சி மீனாட்சி கருமாரி மகமாயி என்ற வரிசையில் மரியா.
மரணப்படுக்கையிலும் அதைச் செய்தான்.
அறுவைச் சிகிச்சை முடிந்து அவசர சிகிச்சைப்பிரிவில் அவன் மயக்கநிலையில் இருந்தான். இடையிடையே அவன் கண்விழிக்கும்போதெல்லாம் ஒரு தாதிப்பெண் முக்காட்டோடு அவனருகிலேயே நின்றிருந்ததைக்கண்டான்.
இரவு முழுவதும் அவள் அவனருகிலேயே நின்றிருந்தாள்.
அதிகாலையில் அவன் ஓரளவு மயக்கம் தெளிந்தபோதும் அவள் நின்றிருந்தாள்.
அவன் மெதுவாக அவளிடம் கேட்டான்-
"நீங்கள் யார்?"
அவள் மெதுவாகப் புன்னகைத்தபடி சொன்னாள்-
"நான் மரியா!"
கண்டுகொண்டேன் கண்டுகொண்டேன் என்று ஆர்க்கிமிடீஸ்போல எழுந்து ஓடாத குறையாக அவன் புலம்பிக்கொண்டிருந்தான்.
வருவோர் போவோரிடமேல்லாம் அரற்றிக்கொண்டிருந்தான்.
இது உண்மையில் நடந்தது.
அந்த இளைஞன் நான்தான்.

தெய்வம் என்பது எங்கிருக்கிறது என்று தேடிக்கொண்டிருக்கிறாய் நீ.
மனிதவடிவில் அது வரும்.
புராணகாலங்களில் வந்ததுபோல் கலியுகத்தில் தெய்வம்வராது என்று நீ நினைக்காதே. வரும்.
வேண்டுதல்மட்டும் சரியாக இருந்து நமது விதியும் சரியாக இருந்தால்.

(பிரசுரம்: வெற்றிமணி 2001-
இந்துமகேஷ் எழுதிய

காதலாகி கசிந்து கண்ணீர்மல்கி.. ஆன்மீகத்தொடரிலிருந்து!)

ஓம் என்றால் ஓம்தான்

2006-04-18T06:04:00.000-07:00

-இந்துமகேஷ்

"ஓம் எண்டு சொல்லிப்போட்டன். நான் சொன்னால் சொன்னதுதான்.ஒருக்காலும் வாக்கு மாறமாட்டன்"
ஓம்.. இப்படித்தான் பெரும்பாலான மனிதர்கள்.
கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாற்றியாகவேண்டுமே.
என்ன பாடுபட்டாலும் அதை நிறைவேற்றியாகவேண்டும்.
ஏனெனில் ஓம் என்பது சாதாரண வார்த்தையல்ல.
உயரிய வார்த்தை.உறுதியான வார்த்தை.

"எல்லாத்துக்கும் ஓம்போடுறதில சிலோன்காரங்கள மிஞ்சுறதுக்கு ஆளே கெடையாது!" என்று தமிழகத் தமிழர்கள் வேடிக்கையாகச் சொல்வதுண்டு நம்மைப்பற்றி.
ஓம்காரவடிவான நிலம் ஈழம்.
மாம்பழவடிவான எங்கள் தேசம் இந்தியாவின் தென்கரையில் இருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு ஓங்காரமாகத்தெரிவதில் வியப்பென்ன இருக்கிறது?
ஓம் உலகம் முழுதும் பரவியிருந்தாலும், ஈழத்தமிழர்கள் வாழ்வில் அவர்களது நாளாந்த வாழ்வோடு நிறைந்து கலந்துவிட்டது ஓம்.

ஒருமையில் கேள்விக்குறியாய் நிற்கும் தமிழன் வாழ்வு பன்மையில் ஓங்காரமாய் மாறிவிட்டிருப்பதைப் புரிந்துகொண்டவர்கள் நம்மில் எத்தனைபேர்?!
ஒன்றுபட்ட வாழ்வில் அது முக்காலத்துக்கும் நம்மோடு கூடவே வருகிறது. தனிமையில் ஒருமையில் என்னைப் பற்றியே சொல்லும்போது ஏன் என்ற கேள்வியோடு நிற்கிறேன்.
வாழ்ந்தேன்.. வாழ்கிறேன்.. வாழ்வேன்..
கடந்தகாலம் நிகழ்காலம் எதிர்காலம் எல்லாவற்றியும் ஏன்தான்.
வாழ்ந்தோம் வாழ்கிறோம் வாழ்வோம் என்று எல்லோரும் ஒன்றுபட்டபின்னால் வருகின்ற வார்த்தைகளில் ஓம்தான் ஓங்காரம்தான்.
தெரிந்தோ தெரியாமலோ ஓம் நம்மோடு இணைந்துவிட்டபின்னால் அதுபற்றித்தெரிந்துகொள்ளாமல் இருக்கலாமா?
இந்த உலகத்தின் முதல் ஒலியே ஓங்காரம்தான் என்கின்றனர் ஆன்றோர்.
அகரம் உகரம் மகரம் இணைந்த ஒலிதான் ஓம்.
முக்காலமுமே இந்த ஓம்காரத்தில் அடங்குகிறது.
அ என்பது படைத்தல், உ என்பது காத்தல், ம என்பது அழித்தல் என்பதாகக்கொண்டு முத்தொழில் செய்கின்ற மூலசக்தியே ஓங்காரமான பிரணவம் என்கிறார்கள்.
ஓங்கார வடிவானவன் விநாயகன். அவனது யானைமுகம் பிரணவமாகிய ஓங்காரத்தைக குறிக்கிறது.
முன்பெல்லாம் எழுதும்போது உ என்று பிள்ளையார் சுழிபோட்டு எழுதுவோம். இது ஓங்காரத்தைக் குறிப்பதாகச் சொல்லப்பட்டது.
(பேனை எழுதுதா எண்டு பார்க்கத்தான் உ போடுறநாங்கள் என்று வேடிக்கையாகச் சொல்லி அந்த வழக்கத்தை நிறுத்திக்கொண்டவர்கள் பலர். இப்படி அர்த்தம் தெரியாமல் பல விடயங்கள் அழிந்துபோய்விட்டன என்பது வேதனைதரும் விடயம்)

நாளும்பொழுதும் நாங்கள் ஓம்போட்டுக்கொண்டிருப்பதால் பிள்ளையார்சுழி போடுவதை மறந்துவிட்டோம்.
ஆனாலும கணநாதன் எங்களோடுதான் இருக்கிறான்.

கணனயின் முன்னால் உட்கார்ந்து எலியின்மீது விரல்களை வைத்து உலகை வலம்வருகிறோமே இணையத்தளத்தில்.
உட்கார்ந்த இடத்திலிருந்தே உலகத்தைச் சுற்றிவந்த பெருமான் விநாயகன்.
கதைகளில் படித்தோம் நம்பமுடியவில்லை. இப்போது பூட்டிய அறைக்குள்ளிருந்து உலகத்தைச் சுற்றிவருகிறோம் கணனியின் பெயரால். இதை நம்பமுடிகிறது.

"எந்தவிதமாக நீ விரும்புகிறாயோ அந்த விதமாகத் தன்னை வெளிப்படுத்துவான் இறைவன்!" என்ற வார்த்தைகள் பொய்யல்ல.
"எதுவாக நீ இருக்கவேண்டுமென்று நீ விரும்புகிறாயே அதுவாகவே ஆகிறாய்!" என்ற ஞானியர் வாக்கும் பொய்யல்ல.
உண்மைகள் எப்போதும் ஒப்புக்கொள்ளப்படவேண்டியவை.
நீ ஒப்புக்கொண்டாலும் ஒப்புக்கொள்ளாவிட்டாலும் உண்மைகள் நிரந்தரமானவை.
நிரந்தரமான ஒன்றாக நிலைத்திருப்பது ஓம்.
ஓம் என்று தனியாக உட்கார்ந்து தியானம் செய்ய முடியாமல் போகலாம். ஆனால் ஓம் என்று மற்றவர்களது விருப்பத்துக்கு மதிப்பளியுங்கள்.
செய்வோம் என்று சிரத்தையோடு நில்லுங்கள்.
மாட்டோம் என்று மறுதலித்தாலும் ஓம் என்கிறோமே என்கிறீர்களா?
அது உங்களால் இயலும் என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறீர்கள்.
ஆனால் நீங்கள் அதை விரும்பவில்லை என்பதாகத்தான் அது அர்த்தப்படும்.
உலகத்துக்கு நன்மைபயக்கிற எந்த விடயங்களுக்கும் ஒத்துழைக்கமாட்டோம் என்று மறுதலிக்கின்ற மனிதர்கள் தனித்துப் போய்விடுகிறார்கள்.
தனியாகப் போனபின் ஓங்காரமும் அவர்களைவி்ட்டுப் போய்விடுகிறது. வந்தேன், (உலகத்துக்கு வந்து ஏன்?) இருந்தேன், (உலகத்தில் இருந்து ஏன்?)
வாழ்ந்தேன், (உலகத்தில் வாழ்ந்து ஏன்?) என்று அவர்கள் வாழ்வு ஏன் என்றே முடிந்துபோகிறது.
ஆனால் ஒன்றுபட்ட மனிதர்களைப் பாருங்கள்.
வந்தோம் இருந்தோம் வாழ்ந்தோம் என்று ஓங்காரத்தோடு கலந்து உலகத்திற்காக வாழ்ந்து ஓங்காரத்திலேயே கரைந்துபோகிறார்கள்.
ஓம்காரம் நிலையானது என்பதால் ஓம்காரத்தில் கலந்த அவர்களும் ஓம்காரமாகி உலகத்தில் நிலைத்துவிடுகிறார்கள்.
"ஓம்.. நீ சொல்வது சரிதான்!" என்கிறீர்களா?
நீங்கள் ஓம் என்றால் நானும் ஓம்தான்!

(பிரசுரம்: சிவத்தமிழ்-காலாண்டிதழ்-2004)

எத்தனை கடவுளர்..?

2006-04-11T12:38:00.000-07:00

"இவர்களுக்கு வேறு வேலையே கிடையாது.ஆயிரத்தெட்டுத் தெய்வங்கள்... ஆயிரத்தெட்டுக் கோயில்கள்... ஆளுக்கொரு கடவுளைப் பிடித்துக்கொண்டு அவனவன் நான் பெரிது நீ பெரிது என்று அடித்துக்கொள்கிறான். இதைவிட கடவுளே இல்லை என்பவன் எவ்வளவோ உயர்ந்தவன் இல்லையா?"
-இப்படிப் பலரும் கேட்கிறார்கள்.

கடவுளின் பெயரால் அடிபடுவதைவிட கடவுளே இல்லை என்பவன் மேல் என்று தோன்றுவதில் ஒரு நாத்திகவாதம் இருப்பதுபோலத் தோன்றும். ஆனால் உண்மையில் கடவுளே இல்லை என்பவனும் ஆத்திகனே என்பது பலருக்கும் புரிவதில்லை.
உண்டு என்பவனும் இல்லை என்பவனும் ஒன்றையே பற்றி நிற்கிறார்கள். இல்லாத ஒரு பொருளைப்பற்றி எவனும் விவாதிக்க வேண்டியதில்லை. ஆனால் இன்றும் உலகில் இந்த விவாதம் தொடர்கிறது. ஆகவே கடவுள் இருப்பதும் உண்மை என்றாகிறது.

நீயும் நானும் உள்ளவரை கடவுள்கள் இருக்கிறார்கள்.
" கடவுள்கள் என்று ஏன் பன்மையில் சொல்கிறாய்?" என்று என்னை நீ கேட்பாய். நீயும் நானும் ஒரே இயல்பின் வெவ்வேறு வடிவங்கள் என்பதை நீ உணராதவரையில் நீயும் நானும் வேறுதான்.
ஒரு சிறு தீப்பொறி என்பது நெருப்பின் ஒரு வடிவம். அது யாருக்கும் புலனாகாமல் எரிந்துகொண்டிருக்கலாம். ஆனால் அதுவே ஒரு காட்டை எரிக்கத் தொடங்கிவிட்டால் அதன் தன்மை நம்மை அச்சத்திற்குள்ளாக்குகிறது. அதை ஒரு கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவர எத்தனை பாடுபடுகிறோம்.
எப்படித் தீ பரவிற்று... அது எங்கிருந்து தொடங்கிற்று என்பதெல்லாம் பிறகுதான் ஆராய்ச்சிக்கு உட்படுத்தப்படுகிறது. முதல்வேலை பரவும் தீயைக்கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவருவதுதான்.

கடவுள் தன்மை என்பது சிறுபொறியாய் நமது உடற்கூட்டுக்குள் எவனுக்கும் புலனாகாமல் புதைந்துகிடக்கிறது.நீறு பூத்த நெருப்பு என்பதுபோல. என்னுள்ளும் அது உண்டு. உன்னுள்ளும் அது உண்டு. ஆனால் மனக்காட்டுக்குள் அது பற்றிக்கொள்ளும்போது இந்த மனக்காட்டுக்குள் நெருக்கமாய் வளர்ந்திருக்கிற காம குரோதங்களை எரிக்கத் தொடங்கும்போது அந்தத் தீயை அணைத்துவிட நாம் பிரயத்தனப்படுகிறோம்-காம குரோதங்கள் இல்லாமல் நம்மால் வாழமுடியாது என்பதுபோல் ஒரு மாயையில் நாம் மயங்கிக் கிடப்பதால்!

வாழ்க்கை என்பதன் அர்த்தம் அனுபவிப்பது என்பதாகத்தான் நமக்குக் கற்பிக்கப்பட்டு வந்திருக்கிறது.அவன் அப்படி வாழ்கிறான் இவன் இப்படி வாழ்கிறான் என்று நமக்கு உதாரணம் காட்டப்பட்டவர்களெல்லாம் வாழ்க்கையில் முழுமை பெற்றவர்களா என்றால் இல்லை.உலகவாழ்வில் அவர்கள் ஒரு துறையில் மட்டும் வெற்றிபெற்றவர்களாக இருக்கிறார்கள். அவ்வளவுதான். ஆனால் அதுவே ஒரு முழுமையான வாழ்க்கை அல்ல.அவர்களும் பிறிதொரு பொழுதில் மன அமைதிக்காக எப்படியெப்படியெல்லாமோ அலைந்து மாய்கிறார்கள்.திக்கற்றவர்களுக்குத் தெய்வமே துணை என்று கடவுளின் காலடியில் வீழ்கிறார்கள்.
இந்தக் கடவுள் எங்கேயிருந்து வருகின்றதென்றால் அவர்களுக்குள்ளிருந்துதான்.
அவர்களுக்குள்ளிருக்கும் கடவுளை அவர்கள் அடையாளம் கண்டுகொள்ளும்போது அது ஒரு வடிவம் பெறுகிறது.

ஒவ்வொருவனும் கடவுளின் வடிவம் எனும்போது கடவுளுக்குப் பல்வேறு வடிவங்கள் இருப்பதில் தவறென்ன?
அல்லாவே என்பவனும் ஏசுவே என்பவனும் அம்மாளே என்பவனும் சிவனே என்பவனும் கண்ணா என்பவனும் ராமா என்பவனும் முருகா என்பவனும் இப்படி ஆளாளுக்கு ஒரு நாமத்தைச் சொல்லும்போதும் அவன் தன்னுள்ளிருப்பதையே அடையாளம் கண்டு அழைக்கிறான்.மனிதத் தன்மையிலிருந்து தெய்வத் தன்மைக்குத் தன்னைத்தானே மாற்றிக்கொள்கிறான். தெய்வீகத் தன்மை அவனது அன்பைத் தெய்வீகக் காதலாக மாற்றுகிறது.

உன்னை நானும் என்னை நீயும் காதலிக்க ஆரம்பிக்கும்போது உனது வடிவம் என்னை ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது. எனது வடிவம் உன்னை ஆட்கொள்கிறது. நாங்கள் காதலில் கரைந்தபிறகு நீ நானாகவும் நான் நீயாகவும் மாற்றம் பெறுகிறோம்.இப்போது எனக்குள்ளிருந்த என்னை நீயாக நான் காண்கிறேன்.உனக்குள்ளிருந்த நீ என்னையே நீயாக உணர்கிறாய்.இப்போது என்னுள் நான் இல்லை. உன்னுள் நீ இல்லை.நமது வடிவங்களுக்கு என்னாயிற்று?

கடவுளின் வடிவமும் இப்படித்தான் காதலில் ஒருநாள் அது கரைந்துபோகும். நீ கடவுளிலும் கடவுள் உன்னிலும் கரைந்தபிறகு கடவுளுக்கு ஏதுவடிவம்?
இது புரியாதவரையில் கடவுளுக்கு ஏன் இத்தனை வடிவங்கள் என்று அடிக்கடி எவனாவது கேட்டுக்கொண்டேயிருப்பான். அவன் கடவுளைக் காதலிக்கும்வரை இந்தக் கேள்வி தவிர்க்க முடியாதது.இந்தக் கேள்வியை ஒருவன் ஒருவன் கேட்க ஆரம்பித்து அவன் தேட ஆரம்பித்தால் கடவுளின் காதல் அவனுள் கசிய ஆரம்பித்துவி்ட்டது என்பதுதான் அர்த்தம்.
காதலிப்போமா?

(இந்துமகேஷ் எழுதிய "காதலாகிக் கசிந்து கண்ணீர்மல்கி..."கட்டுரைத் தொடரிலிருந்து!
பிரசுரம்: வெற்றிமணி புரட்டாதி 2002)

ஒரு மிருகம் + ஒரு தெய்வம் = ஒரு மனிதன்

2006-04-05T11:39:00.002-07:00

-இந்துமகேஷ்

எங்கும் சிரிப்பொலி கேட்கிறது!
இது மகிழ்வில் விளைந்த சிரிப்பல்ல.
மற்றவர்களைப் பரிகசித்துச் சிரிக்கிற சிரிப்பு.
பத்திரிகைகளில் வானொலிகளில் இணையத் தளங்களில் எங்கும் இந்தச் சிரிப்பொலி கேட்கிறது.

பரிகாசச் சிரிப்பு என்றா சொன்னேன்? இல்லை இது பகுத்தறிவுச் சிரிப்பு என்கிறார்கள் அவர்கள்.
விரதம் இருப்பவர்களை நோன்பு இருப்பவர்களை பட்டினி கிடப்பவர்களைப் பார்த்து அவர்கள் பரிகசிக்கிறார்கள்.

"உங்கள் கடவுள் இதைச் சொன்னாரா?" என்று கிண்டலாகக் கேட்கிறார்கள்.
"உடலை வருத்தாவிட்டால் உங்கள் கடவுள் அருள் செய்யமாட்டாரா?" என்கிறார்கள்.
கூலிவேலை செய்தாவது உடலை வருத்தி உழைக்காமல் கூழோகஞ்சியோ குடிக்க முடிகிறதா நம்மால்.
கேவலம் வயிற்றுப்பாட்டுக்கே இந்தப் பாடுபடுகிறோமென்றால் வாழ்வில் கரை சேர்வதற்கு இயன்றளவு உடலை வருத்தவேண்டாமா நாம்?

சும்மா உட்கார்ந்திருந்தால் சுகம் வருமா என்ன?

உடல் உறுதி பெற்றால்தான் மனம் உறுதி பெறும்.
மனம் உறுதி பெற்றால்தான் எண்ணங்கள் உறுதி பெறும்.
எண்ணங்கள் உறுதி பெற்றால்தான் செயல் உறுதிபெறும்.
செயல் உறுதிபெற்றால்தான் வாழ்வு உறுதிபெறும்.
வாழ்வு உறுதிபெற்றால்தான் ஆன்மா உறுதிபெறும்.
ஆன்மா உறுதிபெற்றால்தான் உலகம் பயன்பெறும்.

நமக்கும் மேலான ஒரு சக்தி நம்மைப் படைத்துக் காத்து அழித்து அருள்கின்ற ஒரு சக்தி- இயற்கை என்று பகுத்தறிவுவாதிகள் சொன்னாலும் இந்த இயற்கையைக் கட்டியாளுகிற சக்தி- அதன் பெயரே கடவுள்.
சக்தியும் சிவமுமாய் இரண்டறக் கலந்து ஓருருவாய் எமையாளும் சிவசக்தி.
அந்த ஆதிமூலத்தைக் கண்டறிதல் என்பது அத்தனை இலகுவானதல்ல.

விரதங்கள் நோன்புகள் என்றபெயரில் தம்மை வருத்திக்கொள்பவர்கள் எல்லாம் தத்தம் உடல்களை உறுதி செய்துகொள்கிறார்கள். அலையும் மனதை ஒருநிலைப்படுத்தி ஆன்மாவை அறிந்துகொள்கிறார்கள். ஆன்மாவை அறிந்தபின் அதில் இரண்டறக் கலந்திருக்கும் இறைவனைக் கண்டுகொள்கிறார்கள்.

பரிகசித்துச் சிரித்துக்கொண்டிருப்பவர்கள் சிரித்துக் கொண்டிருக்கட்டும். தத்தம் அறியாமையை மற்றவர்களது மூடநம்பிக்கைகள் என்று நம்பிக்கொண்டிருப்பவர்கள் அவர்கள்.
ஒரு காரியத்தைச் செய்துகொண்டு அதிலுள்ள தவறுகளைக் கண்டுபிடித்து நிவர்த்திசெய்துகொள்வதென்பது வேறு. எட்டநின்றுகொண்டே குற்றம் கண்டுபிடித்துக்கொண்டிருப்பது என்பது வேறு.
முன்னதால் காரியங்கள் முழுமை பெறும். பின்னதால் எல்லாமே குழப்பத்தில் போய் முடியும்.

வழிபாடு என்பது இயற்கைக்கு அல்லது இறைவனுக்கு நன்றி சொல்வதற்காக உருவான கூட்டு முயற்சி. காலத்தினதும் சூழலினதும் நிலைக்கேற்ப அவைகளில் மாற்றங்கள் உருவானதேயன்றி அடிப்படையில் மார்க்கம் என்பது ஒன்றுதான்.

தனக்காகப் பிற உயிர்களைப் பலிகொள்ளாமல் பிற உயிர்களுக்காகத் தன்னைத்தானே வருத்துதல் என்பது பேரன்பின் வெளிப்பாடு.
இந்தப் பேரன்பே இறைவனோடு தன்னை ஐக்கியப்படுத்தும் என்ற நம்பிக்கையின் பிரதிபலிப்புத்தானே இந்த விரதங்கள் நோன்புகள்.
இது ஏன், அது ஏன் என்று விளக்கம் கேட்டுக்கொண்டு அந்த விளக்கத்தில் தமக்குத் திருப்தி வந்தால்மட்டுமே அதை ஏற்றுக்கொள்வோம் என்பவர்கள் இந்த உலகத்தில் ஒரு அர்த்தமற்ற வாழ்க்கையை முடித்துவிட்டுப் போகப் போகிறவர்களேயன்றி அவர்களால் அவர்களுக்குப் பயன் விளையப் போவதில்லை.
"என் செல்வமே!" என்று வாரியணைத்துத் மகிழும் தாயிடம், "அம்மா நான் எங்கிருந்து வந்தேன்?" என்று குழந்தைகேட்பது நியாயமான கேள்விதான்.
என் வயிற்றுக்குள்ளிருந்து வந்தாயடா..பத்துமாதம் நான் உன்னைச்சுமந்தேன்!" என்று அவள் சொல்வதும் சரிதான். குழந்தை அம்மாவின் வயிற்றின்மீது தலைசாய்த்து அவளைக்கட்டிக்கொண்டு சிரித்தால் அது அவளுக்கும் ஆனந்தம் குழந்தைக்கும் ஆனந்தம். ஆனால்.. இதற்கு மாறாக
"உன் வயிற்றுக்குள்ளா நான் இருந்தேன்..? இந்தச் சின்னவயிற்றுக்குள்ளா? என்னால் நம்பமுடியவில்லையே.. எங்கே என்னை அதற்குள் இருத்திக்காட்டு அப்போதுதூன் நான் நம்புவேன்!" என்று வம்பு பண்ணிக்கொண்டு தாயை உதறிவிட்டு வரும் பிள்ளையை என்ன செய்வது?

இன்னும் சிரிப்பொலி கேட்கிறது.
இனியும் அதுகேட்கும்.
ஏனெனில் மனிதன் தனது அறியாமையிலிருந்து மீள்வது அத்தனை சுலபமல்ல. தனது அறியாமை நீங்கும்வரை அவன் மற்றவர்களைப் பரிகசிப்பதும் ஓய்ந்துவிடப்போவதில்லை.

திருவிழாக்கள் அடிக்கடி நடக்கின்றன.
விலங்கு வாகனத்தில் ஏறிவந்து அசுரர்களை அழிக்கின்ற தெய்வங்கள் வெளியே வந்து வேடிக்கை காட்டுகின்றன.

"இதெல்லாம் என்ன அர்த்தமற்ற கூத்துக்கள்?"
-திருவிழாவோடு கூடவே கேள்விகளும் வருகின்றன.
பகுத்தறிவுகள் கேள்விகளோடு வந்து வரிசையாக நிற்கின்றன.
மனிதன் எப்போது வந்தான்? எங்கிருந்து வந்தான்? எங்கே போய்க்கொண்டிருக்கிறான்?? இன்னும்தான் தெளிவான பதில் இல்லை.
ஆனால் இந்த உடல் ஒரு விலங்கை எப்போதும் அடையாளப்படுத்தி நிற்கிறது.
"ஏய் குரங்கு! ஒரு இடத்திலை ஒழுங்காய் இரு!"
-சின்னவயதில் அம்மா அப்பாவிடம் இப்படி ஏச்சு வாங்காத எவராவது உண்டா?
கிருஷ்ணருக்கு மாடுகளும் கிறிஸ்துவுக்கு மந்தைகளும் என்று எங்கேயும் மக்கள் மாக்களாகத்தானே வர்ணிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
மக்களுக்கும் மாக்களுக்கும் உள்ள வித்தியாசம் என்னவென்றால்
கால் (ா)தான்.
விலங்குகளுக்கு கால்கள் நான்கு. மனிதனுக்கு இரண்டு.
நான்கு கால்களில் நடந்த மனிதன் எப்போது நிமிர்ந்தான்?
அவன் தனக்குள் இருக்கும் தெய்வத்தைக் கண்டபோது!

உடல் என்னும் விலங்கில் தெய்வம் என்னும் ஆன்மாவைச் சுமந்துகொண்டு மனிதன் என்ற பெயரில் உலாவருகிறான் அவன்.
ஆனால் தன்னை வெறும் உடலாகவே கருதும் மனிதன் தன்னுள்ளிருக்கும் தெய்வத்தை உணர்வதில்லை.
தன் உடலை தானாக எண்ணுபவனுக்கே நான் எனும் ஆணவம் மிகுந்து நிற்கும்.

"நான்தான் நான்!" என்பான் அவன். அவனது விலங்குடலே அவன் என்பது அவனது முடிவு.
தன்னுள்ளிருக்கும் தெய்வத்தை அவன் அறிவதில்லை.
பலிகொள்ளுதல் பாவம் என்னும் மனிதன் தனது பகையறுக்கத் தன்னினத்தையே பலிகொள்ளத் தயங்குவதில்லை.
(இதுவே அவனது கடவுள் பற்றிய அறியாமைக்கு முதற்சாட்சி)

தன்னுள் இருக்கும் தெய்வத்தைத் தன்னால் அறிய முடியாதபோது அவன் விலங்காகவே வாழ்ந்து முடிக்கிறான்.
அறிந்துகொண்டவனோ தன் உடலைத் தான் ஏறிவரும் வாகனமாகவே எண்ணுவான்.
உடலின் விளைவான காமமுதலாகிய உணர்வுகளைக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவரப் பிரயத்தனப்படுகிறான்.

முதலில் தன்னுள் இருக்கும் தீய உணர்வுகள் என்னும் அசுரர்களை வேட்டையாடுகிறான். அதன்பிறகு தெய்வநிலைக்கு எதிரான மாயைகளை அவன் வேட்டையாடியாக வேண்டியிருக்கிறது.
இந்த வேட்டைத் திருவிழாவில் அவனுள் இருக்கும் தெய்வம் வெற்றி பெற்றால் அவன் தெய்வமாகவே மாறிவிடுகிறான்.
கொடிய மிருகமாக அலையும் அவனத உடலும்கூட அவனதுதெய்வீக நிலைக்கு முன்னால் சாதுவாக அடங்கிக் கிடக்கிறது.
நானே தெய்வம் என்ற உண்மை தெரிந்தபின்னால் உடல் என்னும் வாகனம் ஏறிவந்தவன் அதை எறிந்துவிட்டு தெய்வமாகவே ஆகிவிடுகிறான்.
மனித தெய்வங்கள் வாழும் நெறியைக்காட்டிவிட்டு மறைந்துவிடுகின்றன. மனிதவிலங்குகளோ தம்மைத்தாம் அறியாமல் மற்றவர்களை வதைசெய்து கொண்டிருக்கின்றன.

(சிவத்தமிழ் ஆன்மீகக் காலாண்டிதழ் 2005ல் வெளியானது)

என்னுள்ளே நீ...

2006-04-03T14:05:00.000-07:00

தேனினைத்தேடி அலையும் வண்டாய்
தெய்வம் தேடி ஓடும்என் னுள்ளம்
வானினைத் தேடி மறைந்தவர் பலரும்
வந்துளம் தனிலே தெய்வமாய்ப் புகுந்தார்.
வாழும் வரைதம் வார்த்தைக ளாலே
வழிபல சொன்னவர், மறைந்த பின்னாலே
ஆளும் அவர்தம் ஆன்மிகத் தேடல்
அதன் பின்னாலே என்மனம் ஓடும்.
-இந்துமகேஷ்.

------------------------------------------------------
"நான் நிரந்தரமானவன் அழிவதில்லை
எந்த நிலையிலும் எனக்கு மரணமில்லை !"
-ஒரு திரைப்படப்பாடலில் கவியரசு கண்ணதாசன் சொன்னது.
அண்மையில் அவரது கவிதைத் தொகுதியொன்றில்
என் பார்வை பதிந்தபோது -
அவர் என்னிடம் சொன்னார்:

கடவுளை நம்பினால்
கவிஞன் ஆகலாம்.

கடவுளை நம்புக! கடவுளைப் பற்றிய
கவிதைக ளெல்லாம் கற்றுத் தேறுக!
நடமிடும் தெய்வம் இராமனின் காதை
நற்பா ரதத்து நெறிகள் யாவும்
ஆய்ந்து படித்து அறிக பொருள்களை!

சாத்திரம் வேதம் தர்மம் தத்துவம்
தமிழன் முருகன் தனைப்புகழ் புராணம்
அனைத்தும் அறிக! அறிந்த பின்னாலே
எடு பேனாவை! எழுதுக கவிதை!
ஊற்றுக் கேணியின் உட்புறம் சுரக்கும்
ஆற்றுச் சுவைநீர் ஆமதன் பெருக்கம்!

நாத்திகக் கூடு நரிக்கு மட்டுமே!
நாலா புறமும் நற்கரம் விரித்து
மேலும் கீழும் விண்ணையும் மண்ணையும்
ஆழ அளந்து அள்ளித் தெளித்து
ஜனனம் பற்றிய தத்துவம் எழுதுக!
மரணம் பற்றிய மயக்கம் எழுதுக!
நீண்ட இழைகளில் நெய்யும் சேலைபோல்
ஆண்டவ தத்துவம் ஆயிரம் எழுதலாம்!

கடவுள் என்பது கல்லே யானால்
மனிதன் என்பவன் மரமே யாவான்!
மரத்தின் பேனா மைசுரக் காது!
மானிடம், தெய்வதம் வடித்த பொன்னிழை
பலபொருள் தேடுக! பலவகை பாடுக!
பகுத்தறி வென்பது பகுத்துப் பகுத்து
முடிவில் காண்பது மூலப் பொருளையே!

செத்தபின் உயிர்கள் சேர்வது எங்கே?
தெரியும்வரை நீ தெய்வத்தை நம்பு!
நம்பிக்கை தான் நற்பொருள் வளர்க்கும்
நம்பு கடவுளை நல்ல கவிஞன் நீ!
பல்பொருள் அறிந்த பாவலர் சில்லோர்
சில்பொருள் மட்டுமே தேறிய தெதனால்?
அளவிற் கவிதை அதிகமா காமல்
குறைவே யான குறைபா டெதனால்?
நாத்திகச் சிறையை நம்பிக் கிடந்ததால்!
ஆகவே எனது அருமைத் தோழனே
கடவுளை நம்புக! கவிஞன் நீயே!

(நன்றி: கண்ணதாசன் கவிதைகள் 6வது தொகுதி)

தரிசனம்

2006-04-03T13:42:00.000-07:00

நிலையாத வாழ்விலே
நிலையான தேதென்று
நிதம்தேடி நான் அலைந்தேன்!
நீயின்றி வேறேதும்
நிலையில்லை எனக்கண்டு
நிம்மதி நானடைந்தேன்

அலைபாயும் மனமிங்கு
ஆமையாய்த் தன்தலை
அதனுள்ளே புதைத்தவேளை
அங்கு நீ நானாக
நானெனில் நீயாக
அமைந்ததோர் உண்மைகண்டேன்.

-இந்துமகேஷ்